Παρασκευή, 10 Οκτωβρίου 2008

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΧΡΟΝΙΑ ΚΥΒΕΡΝΩ

Αυτό που χρόνια κυβερνώ
έχει στην άμμο τα παλάτια του
έχει πατρίδα το κενό
και δυο βαλίτσες μες τα μάτια του

Αυτό που χρόνια κυβερνώ
είναι γραμμένο σ’ ένα πάπυρο
έχει ένα σπίτι στο γκρεμό
και μια σουίτα μες το άπειρο

Μοιάζει με σκέψη που μπορεί
να ερωτευτεί την απουσία μου
μια χάρτινη είναι θαλπωρή
που σκέπασα την φαντασία μου
Μοιάζει με κέρμα που γυρνά
στης μοναξιάς μου το κατάστρωμα
μες την κουζίνα μου γεννά
γράφει ποιήματα στο πάτωμα

Αυτό που χρόνια κυβερνώ
είναι ένας θώρακας που πάλλετε
έχει ένα φάρο στο βουνό
και μια πυξίδα που όλο χάνετε

Αυτό που χρόνια κυβερνώ
έχει στην άμμο τα παλάτια του
έχει πατρίδα το κενό
και δυο βαλίτσες μες τα μάτια του

Κυριακή, 18 Μαΐου 2008

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ



Στον Γ. Μαρκόπουλο
Τον έβλεπα τα καλοκαίρια
να πίνει κρασί απ’ την μεγάλη κανάτα,
φορούσε για κουστούμι ένα τζάμι σπασμένο
κι είχε για συντροφιά του οστά από μια λέξη πεινασμένη.
«Είναι κρίμα…, έλεγε,…να μοχθείς για ένα σπίτι με στέγη».
«Είναι κρίμα…., μονολογούσε,
να σε ζωγραφίζει ένα παγκόσμιο μάτι».
Τον έβλεπα την Άνοιξη να προσμένει
χορεύοντας με την σκιά του,
χορό κυκλικό.
Δίπλα απ’ τα λουλούδια
και από τις σφαίρες πλάι,
-την Κυριακή του Πάσχα-
να παίζει κουτσό με τον Θάνατο.
«Πρέπει να πεθάνουμε πρώτα…, φώναζε,
…για ν’ αναστηθούμε,
πρέπει πρώτα να πεθάνουμε…» φώναζε
κι όταν τον πήραν οι χειμώνες.

(ΔΕΙΓΜΑ ΓΡΑΦΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ:
ΠΟΣΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΧΩΡΑΕΙ Ο ΣΑΚΟΣ;)

Παρασκευή, 9 Μαΐου 2008

ΟΤΑΝ ΒΡΕΧΕΙ

ΣΚΗΝΗ 2


ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ

-Έχεις να μου πεις κάτι όμορφο;
-Είσαι κούκλα σήμερα…
-Κάτι πιο…
-Είσαι πολύ…
-Έλα πες μου κάτι όμορφο…βρέχει!
-Μη φοβάσαι…
-Τι;
-Μη φοβάσαι, δεν θα βρέχει συνέχεια.

Σάββατο, 19 Απριλίου 2008

ΣΑΝ ΤΗΝ ΞΥΣΤΡΑ ΜΕ ΤΗ ΓΟΜΑ

Ευθύς,
Μετά την προσωρινή μας επιτυχία
Σαλπάραμε,
-όπως λένε οι ποιητές-
Για τον μακρύ διάλογο.
Λέξεις-ιππόκαμποι μας υποδέχτηκαν
Και μολύβια ξύλινα και παράφρονα.
Αφού πιάσαμε τραγούδι και σκοπό
Μα τι σκοπό
-που λένε οι ποιητές-
Γράψαμε στις άδειες μας βαλίτσες
ένα θούριο :
‘θα κυνηγήσουμε αγέλες σκουπιδιών
Και καραμέλες στο στόμα παμφάγων εραστών
Σαν σημαίες θα καμαρώνουμε πάνω στο γυμνό σου δρόμο
Που γλίτωσαν κομπάρσοι ανιστόρητοι
Γελώντας από τρόμο
-βοσκός στον Αργολικό κάμπο είναι ο θάνατος-
Θα κοιταχτούμε βουβοί
Όπως κοιτάν οι αλήτες την κορμοστασιά σου
Και θα τελειώσουμε τα σύρματα πριν από την γειτονιά σου’

Παρασκευή, 14 Μαρτίου 2008

Ο ΕΥΘΡΑΥΣΤΟΣ ΥΠΝΟΣ



Καυγαδίζουμε σαν δάκρυα
Στην πλατεία του γέλιου,
(Μια δρασκελιά απ’ το άρωμα του αίματος).
Ριζώνουμε τις καρέκλες μας
Εκεί που το θέατρο της επαρχίας
συναντά τους χορηγούς του .
Σκάβουμε με τα νύχια ή τα δάχτυλα
-πια , η εντολή του νου μπερδεύει τα σταυροδρόμια των νεύρων-
Τον νιπτήρα που κοιμόμαστε;

Με υπότιτλους στα μάτια μας
Πέφτουν τα βλέφαρα .