Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2009

ΝΕΡΟ ΚΑΙ ΛΑΣΠΗ

Το γέλιο σου αντηχεί
Σαν πριόνι στο δάσος
Με χτύπησες στην πλάτη
Μα πόνεσε η καρδιά μου
Και έστειλε σήμα στα δάκρυα
Να ζυγίσουν την θλίψη μου
Καίει η άμμος καίει η απόσταση
Γυμνά πόδια περπατούν
Στην αμμουδιά του κόσμου τούτου,
Και μπαρκάρεις μ ένα καΐκι
Σαν καναπέ διθέσιο
Για να μας πείσεις πως γεννήθηκες από νερό και λάσπη