Τετάρτη, 12 Μαΐου 2010

ΠΡΩΙΜΗ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗ ΘΟΛΟΥΡΑ

Εισήλθα επειγόντως
σήμερα το μεσημέρι
στο νοσοκομείο
με αφόρητους πόνους στην κοιλιά.
-Πρώιμη καλοκαιρινή θολούρα-
"Μήπως εγκυμονώ; " ψιθύρισα ειρωνικά
για να μετριάσω τον πόνο μου.
Με πήγαν στο θάλαμο 31.
Ξάπλωσα στο κρεβάτι και καθώς περίμενα τον γιατρό
είδα κάτι παλιούς συμμαθητές.
Πιάσαμε την συζήτηση για λίγο,
κι ανακάλυψα οτι οι περισσότεροι ήταν παντρεμένοι
και μάλιστα με παιδιά.
Τελικά μόνο για το ποδόσφαιρο
κατάφερα να μιλήσω μαζί τους
κι αυτό για τον λόγο οτι
δεν ξέρω από ποδόσφαιρο.
Όταν όμως η συζήτηση πήρε προαγωγή
και κατευθύνθηκε
στα οικογενειακά ζητήματα,
ένιωσα τον πόνο μου να εξαφανίζεται.
Φόρεσα γρήγορα τα παπούτσια μου
-μάζεψα το βιβλίο με τις συνταγές
για μια καλύτερη ζωή-
και τους παράτησα εκεί.
Ημουν σίγουρος καθώς έκλεινα την πόρτα
πως δεν κατάλαβαν την απουσία μου.
Καθώς κατέβαινα και τις τελευταίες σκάλες
άρχισα να γελάω τόσο δυνατά
που παραλίγο οι μηχανές οξυγόνου
να χάσουν την δουλειά τους,
τα ψυχοφάρμακα να μετατραπούν σε τριαντάφυλλα,
κι οι νοσοκόμες να πετάξουν τ' άσπρα
και να φορέσουν κόκκινα φανταχτερά καπέλα.

Τι γέλιο θα κάνουν μαζί μας οι επόμενες γενιές
και σε πόσα ανέκδοτα τους
οι χαρακτήρες θα' μαστε εμείς
είχα σκεφτεί πρ' όλιγου.

-Πάνω από τον τρίτο όροφο
κάποιος πέταξε απ' το παράθυρο
μια φωτογραφία σου
και τα κλειδιά της ζωής μου.-

Δεν υπάρχουν σχόλια: