Δευτέρα, 10 Μαΐου 2010

Μονάχος μου δεν μπόρεσα
με τους πολλους δεν βρήκα άκρη
κι έβρισκα μες το γέλιο μου
μια σταγόνα δάκρυ

στον ουρανό δεν έβλεπα
στην γη παραπατούσα
μια φοβόμουν το θεριό
μια το προσπερνούσα

είχα τον πόνο αδερφό
μητέρα την πληγή μου
κιέσταζε αίμα σαν νερό
της θλίψης η πηγή μου

πήγα στην έρημο νερό
ποτήρια και κανάτες
να πιουν να ξεδιψάσουνε
του κόσμου οι διαβάτες

κι όταν με ρώτησαν δειλά
τι θές κι όλο δακρύζεις
δεν βγάζει ο δρόμος πουθενά
ποτέ δεν το ορίζεις

άφησε πόρτες ανοιχτές
να μπουν οι κολασμένοι
καλοδεχούμενοι σαν άσωτοι
σαν φίλοι και σαν ξένοι

κόψε την αμαρτία σου
σε τέσσερα κομμάτια
να ναι το μαξιλάρι τους
στα πέτρινα κρεβάτια

τα χρόνια που πεθύμησες
πίσω δεν θα γυρίσουν
στο λερωμένο σου λαιμο
μαχαίρι θα τροχίσουν

Δεν υπάρχουν σχόλια: