Τετάρτη, 27 Οκτωβρίου 2010

ΒΡΕΧΕΙ

Βρέχει,
κι απ' την ταράτσα ακούω τον ήχο της βροχής
-στα σημάδια της τελευταίας αναμονής-.
Βρέχει,
κι απ ' της ρυτίδες μιας προτομής
βλέπω εμένα,
με τα βλέφαρα κλειστά
και τα χείλη σφραγισμένα.
Βρέχει,
και η μοναξία μου
έχει νωπό το χρώμα,
μα,
θα της προσθέσω λίγο κουράγιο ακόμα,
για να αντέχει.

1 σχόλιο:

kakia_p είπε...

ΑΝν πάψεις να την τροφοδοτείς με κουραγιο..
θα παψει να αντεχει..
και τότε μονο η βροχή θα γίνει φως...

φιλια... γλυκιας καληνύχτας...