Πέμπτη, 11 Νοεμβρίου 2010

ΓΡΑΜΜΑΤΙΟ

Τις μέρες και τα λόγια μου
-στη γή που περπατούν τα αερικά χείλη-
 τα πληρώνω κάθε μέρα.
Μπακάλης η γειτονιά, ζυγίζει το περπάτημά μου,
μανάβης ο φίλος, σημειώνει τις πράξεις μου,
φούρναρης η αγάπη μου, ζυμώνει την μοναξιά μου.
Στέλνουν τα χρωστούμενα, αδιακρίτως ώρας,
βράδυ-πρωί
στο άδειο μου στομάχι
και αυτό
-γνωρίζει πια-
με ειδοποιεί με χτύπο συστημένο.
Για πληρωμή τα λόγια ,εύγε, μα,
αφαιρέστε την ανιδιοτέλεια μου παρακαλώ,
μην βάζετε φόρο προστιθέμενης αξίας στις κουβέντες μου
και από δω και στο εξής να κόβετε απόδειξη.

2 σχόλια:

~k.a.k.i.a-p.~ είπε...

Δεν κουβαλαω ταμειακή στη Βαλίτσα μου μάτια μου..
εγω τσιγγάνα είμαι...
τζαμια καθαρίζω στα φαναρια των κειμενων...
αποδέιξεις δε δίνω...
τόκους βαζω με χαμόγελο.......
επιτόκια μου προσθέτουν με χειρονομίες...
μα ξέρω ότι ο άνεμος γυρίζει τους καιρούς..
καποια στιγμή ο μαναβης θα με παρακαλάει να ανταλλάξουμε κάποια κονσερβα για τα πολύτιμα αυγα από τις κοτες μου ....

και αληθεια...
δεν ξερω αν τότε του πω Ναι, ή αν θελησω να εκδικηθω την σκληρότητα του Κόσμου προσωποποιημενη στην αναμνηση του αιχμηρού του βλέμματος, από την εποχή του νομιζε κατειχε εξουσία στην αγορα των Συναισθηματων....

τα φιλιά μου......πολυτιμα και χρυσα αυγα από το κοτετσι μου....

meggie είπε...

Απόδειξη;;
Να την κάνω τι;;
Αποδεικνύομαι μόνη μου και όχι μόνο μέσα από τα λόγια μου.

Νάσαι καλά