Δευτέρα, 24 Μαΐου 2010

Η ΜΟΝΑΞΙΑ

Η μοναξιά είναι ένα γλυκό
που ξέχασα στην τσέπη μου,
ενα τηλέφωνο δίχως αριθμό
που όμως κάποιος το καλεί,
μια προσευχή που στάλθηκε
σ' άλλον θεο κι αυτός
την άκουσε,
ένα σαλόνι αδειανό
ένα ποτάμι δροσερο,
τα λόγια που δεν βρήκαν
καρδιά να ξεψυχήσουν
και σκορπίστηκαν ανακατατεμένα
τα φωνήεντα και τα σύμφωνα
στην παλάμη μου.

Κυριακή, 23 Μαΐου 2010

Eric Burdon - The Animals - We Gotta Get Out Of This Place




Ένα τραγουδι στη μνήμη του πατέρα μου.

Μια ασπρόμαυρη μικρή φωτογραφία - Μουσικές Ταξιαρχίες





Σκοινί και σαπούνι, το ράδιο στη διαπασών
και δύο πόδια με adidas να αιωρούνται
στο τζάμι της εξώπορτας με κόκκινο κραγιόν
το σ' αγαπώ με δύο αγγελάκια να φιλιούνται
Αρπάζεις το τηλέφωνο, γιατροί και συγγενείς
και τελευταίο το 166

Αταφο θα μείνει ετούτο το κουφάρι
να το τριγυρνάν βρυκόλακες φαντάροι
κι είναι η αιτία μια συνομωσία,
μια ασπρόμαυρη μικρή φωτογραφία

Είν' η καρδούλα μου αξύριστη προφίλ μα και ανφάς
σε μια πόζα αναπάντεχη κακότεχνη με φλας
από αστυνόμο φωτογράφο τραβηγμένη
με μια ταμπέλα από κάτω αριθμημένη

Συχώρα με κουκλίτσα μου, γεννήθηκα δειλός
κληρονομώντας τις φοβίες της μαμάς μου
που ήθελε η άμοιρη να πρωταγωνιστώ
στο βλαχοσίριαλ της νεόπλουτης γενιάς μου
Και κρέμασα τα νιάτα μου μακάβριο ντεκόρ
για μια ανόητη εμπορική ταινία

Σάββατο, 22 Μαΐου 2010

ΕΞΩΛΟΓΙΣΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ

Από το καινούριο βιβλίο
που προκειται να κυκλοφορήσει
με τίτλο:

"ΑΠ' ΤΗ ΦΩΤΙΑ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ"

Τώρα το σώμα μου θα ζητά ψυχή και αίμα όπως ζητούν τα τρένα στους σταθμούς ένα ταξίδι ακόμα ,θα ναι αντάρτικο πιστόλι η αγάπη μου , με έξι σφαίρες στην καρδιά και με την έβδομη στην τσέπη, σε μια άκρη θα γυρεύει κάποια να φανεί ή έστω η σκιά της ,ασκόπως θα στοχεύει ψηλά στον ουρανό την τράπουλα της Αφροδίτης, αφού όταν δε με σκέφτεσαι δεν υπάρχω, παρά μονάχα στα βιβλία της λογιστικής θα ψιχαλίζει το δάκρυ μου τις πράξεις που χαν σκοπό να λευτερώσουν την πρόσθεση και την αφαίρεση από τα βαρετά σχολικά τετράδια, μα εσύ λέει θα σαι εξωλογιστικό βιβλίο κρυμμένο στις παλιές ελληνικές ταινίες και διάλογος στο διάλλειμα κάποιας παράστασης σπουδαίας, το πρώτο όνομα στις ορχήστρες των πειραματικών συνόλων, η γεύση που κρυώνει το μυαλό μου και το πρώτο φώς που είδα σαν γεννήθηκα και πίστεψε η μάνα μου πως ο καρπός της θα γίνει λουλούδι καλοκαιρινό ,μα έφυγε ο πατέρα μου να πιεί ένα ακόμα μπουκάλι ποτό αναγνωρίζονταν αμέσως την παρουσία του στο καθρέφτη των ματιών μου, και πέταξε ύστερα από δέκα οχτώ χρόνια το τελευταίο του τσιγάρο πάνω μου , πριν μπει στο χώμα ή πριν ταξιδέψει στα σύννεφα-για λίγο είπε κι αυτός ότι φεύγει, και τον πίστεψα-γιατί τις ταινίες τις είχε ξαναδεί και γνώριζε το τέλος.

Τετάρτη, 12 Μαΐου 2010

ΟΤΑΝ ΣΕ ΕΙΔΑ

Όταν σε είδα
Κάθε μου έννοια βυθίστηκε
Άνοιξαν τα παράθυρα των αισθήσεων
Και ότι κοιτούσα έμοιαζε με λουλούδι.
Όταν σε είδα
Χάθηκαν οι χάρτες του μυαλού μου
Και πήραν φόρα όλες οι χαρές του κόσμου
Σαν ποταμοί
Να με δροσίσουν
Όταν σε είδα
Ένιωσα πόσο άτυχος ήμουν .

ΠΡΩΙΜΗ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗ ΘΟΛΟΥΡΑ

Εισήλθα επειγόντως
σήμερα το μεσημέρι
στο νοσοκομείο
με αφόρητους πόνους στην κοιλιά.
-Πρώιμη καλοκαιρινή θολούρα-
"Μήπως εγκυμονώ; " ψιθύρισα ειρωνικά
για να μετριάσω τον πόνο μου.
Με πήγαν στο θάλαμο 31.
Ξάπλωσα στο κρεβάτι και καθώς περίμενα τον γιατρό
είδα κάτι παλιούς συμμαθητές.
Πιάσαμε την συζήτηση για λίγο,
κι ανακάλυψα οτι οι περισσότεροι ήταν παντρεμένοι
και μάλιστα με παιδιά.
Τελικά μόνο για το ποδόσφαιρο
κατάφερα να μιλήσω μαζί τους
κι αυτό για τον λόγο οτι
δεν ξέρω από ποδόσφαιρο.
Όταν όμως η συζήτηση πήρε προαγωγή
και κατευθύνθηκε
στα οικογενειακά ζητήματα,
ένιωσα τον πόνο μου να εξαφανίζεται.
Φόρεσα γρήγορα τα παπούτσια μου
-μάζεψα το βιβλίο με τις συνταγές
για μια καλύτερη ζωή-
και τους παράτησα εκεί.
Ημουν σίγουρος καθώς έκλεινα την πόρτα
πως δεν κατάλαβαν την απουσία μου.
Καθώς κατέβαινα και τις τελευταίες σκάλες
άρχισα να γελάω τόσο δυνατά
που παραλίγο οι μηχανές οξυγόνου
να χάσουν την δουλειά τους,
τα ψυχοφάρμακα να μετατραπούν σε τριαντάφυλλα,
κι οι νοσοκόμες να πετάξουν τ' άσπρα
και να φορέσουν κόκκινα φανταχτερά καπέλα.

Τι γέλιο θα κάνουν μαζί μας οι επόμενες γενιές
και σε πόσα ανέκδοτα τους
οι χαρακτήρες θα' μαστε εμείς
είχα σκεφτεί πρ' όλιγου.

-Πάνω από τον τρίτο όροφο
κάποιος πέταξε απ' το παράθυρο
μια φωτογραφία σου
και τα κλειδιά της ζωής μου.-

Κυριακή, 9 Μαΐου 2010

ΤΟ ΦΩΣ ΔΕΝ ΚΑΙΕΙ

Μέρες απλήρωτες
επισκέφθηκαν την πικρή πατρίδα μου
Δείξαν τα δόντια τους
στο ασημένιο πεζοδρόμιο
ρίξαν φωτια στις κάμερες που απεργούσαν
για να γεννήσει ο φόβος
μια νέα υποταγή.
Μέρες αγέλαστες
μάζεψαν απ τα σκουπίδια
την αξιοπρέπεια μας
την βούτηξαν σ΄ενα ποτήρι με αίμα
και έκαναν πρόποση στα σκυλιά των δρόμων.
(Μέρες πέτρινες
γυρίζουν ταινία την ζωή μας
-έντονοι διάλογοι
με δάκρυα στα μάτια
της τυφλής παρουσιάστριας-
δεσμεύουν την ελευθερία
στα καμαρίνια
ενός ιδεατού θεάτρου
που δεν παύει να είναι θέατρο).
Μέρες που ξύπνησαν
για να εξημερώσουν την ντροπή
και την ανατολή να ξεπαστρέψουν
επισκέφθηκαν την πικρή πατρίδα μου.
Κι αυτή ούτε ένα σπασμένο δόντι
δεν κατάφερε να μας επιστρέψει.

Κυριακή, 2 Μαΐου 2010

Ο ΝΟΝΟΣ

Βαφτίζω τα καινούρια μου σιωπητήρια
Βαφτίζω το περιβόλι της κοιλιάς μου
Τα τελευταία φαγοπότια
Τις τελευταίες αμνησίες .
Βαφτίζω τις λέξεις μου στις χορδές των μαχαιριών,
Τους τοίχους στο πινέλο των φονιάδων .
Βαφτίζω τον ύπνο μου .

-Ληξιαρχεία των αιώνων κρατώ το αντικλείδι-

Βαφτίζω τις παλιές μου αγάπες .

Στις μυστικές κάμαρες πριν φωτιστεί
με την σκιά η ανάσα μου
βαφτίζω την ζωή μου.