Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου 2010

ΔΙΑΛΕΓΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΗΝ Κ.Μ

Από το βιβλίο του ΑΝΤΟΝΙΟ ΠΟΡΤΣΙΑ : "ΦΩΝΕΣ" ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΝΔΙΚΤΟΣ ΣΕ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΒΑΣΙΛΗ ΛΑΛΙΩΤΗ διάλεξε η Κ.Μ να σας παρουσιάσει κάποια αποσπάσματα που κατα την γνώμη της είναι εξαιρετικά. Αφησε την φωτογραφική της μηχανή λοιπόν και μας ταξιδεύει με τα λόγια του ΑΝΤΟΝΙΟ ΠΟΡΤΣΙΑ.
Δεν μπορούσα να της πω όχι.

"Θα βρείς την απόσταση που σε χωρίζει από αυτούς,
με το να ενωθείς μ' αυτούς".
"Όπου υπάρχει μια λάμπα αναμμένη δεν ανάβω την δική μου".
"Οι δυσκολίες κι αυτές περνούν,όπως περνούν όλα,χωρίς δυσκολία".
"Αν δεν υπήρχαν φώτα που σβήνουν,
τα φώτα που ανάβουν δεν θα φώτιζαν".
"Ο έρωτας γεννιέται από δυο έρωτες και πεθαίνει σε έναν".
"Θα σου φέρω λουλούδια όπου αυτά γνωρίζουν οτι βρίσκεσαι
και όπου εγώ ξέρω οτι βρίσκεσαι, σε δυο διαφορετικούς τόπους".

Τρίτη, 21 Σεπτεμβρίου 2010

ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ ΑΚΡΟΒΑΤΩ

Κοιτώ το τίναγμα των δακτύλων
στη πόρτα με το ασημένιο κουδούνι.
Βρέθηκα άοπλος στη θέα του κινδύνου
κι ισορροπώ σαν χάρτινο μπαστούνι

Κυριακή, 19 Σεπτεμβρίου 2010

ΜΟΝΤΕΛΟ

Στέκεσαι όρθια
και μου δίνεις οδηγίες.

-"Εκεί..." και μετά "ναι έτσι" και" για κοίτα με τώρα"
Τραβάς φωτογραφίες.
για να τις δείξεις στις φίλες σου.
-"Αυτές που γνώρισες μου μιλάν συνέχεια για σένα!"
Ανάβεις τσιγάρο,
ξεντύνεσαι και μου τραγουδάς:

"Πόσο λυπάμαι
Τα χρόνια που πήγαν χαμένα
Πριν να γνωρίσω εσένα
Που πρόσμενα καιρό
Μα πώς φοβάμαι
Πως ίσως μια μέρα σε χάσω
Γιατί να σε ξεχάσω
Ποτέ δεν θα μπορώ"

Και πάλι τραβάς φωτογραφίες.
Πλάκα έχει!

Η ΕΝΩΣΗ

-"Σ' ένα σκοτεινό δωμάτιο
τόσο φως από που να ήρθε...";
-"Η ένωση των χεριών μας
ηλέκτρισε την ατμόσφαιρα
κι έμοιαζαν τα κορμιά μας
σαν δυο λάμπες πυρωμένες..."
μου είπες
αποθηκεύοντας τις φωτογραφίες
που μου τράβηξες
στο βαλιτσάκι σου.
-"Τότε γιατί σήμερα το πρωί
ότι έβλεπα γινόταν κίνηση και ροή";
-Αυτό το είχες πάντα όμορφέ μου ποιητή
γιατι τα μάτια σου είναι η πηγή.
Κι όποιος είδε , γεύτηκε και συνάντησε αυτά τα χαμογελάστά μάτια
δεν θα σε ξεχάσει ποτέ...
Παντού θα τα ψάχνουν και δεν τα βρίσκουν..."μου είπες
και άνοιξες τη φωτογραφική σου μηχανη
για να αποθανατίσεις οπως είπες
την στιγμή αυτή.
Ετσι κι εγώ κάθισα και το έγραψα.
Ο καθένας με τον τρόπο του
ενώνει το χρόνο.
Είτε σαν χειραψία
ειτε σαν φωτογραφία
είτε σαν λόγος.

BIG FISH



ΧΘΕΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΤΗΝ ΞΑΝΑΕΙΔΑ ΜΕ ΜΙΑ ΟΜΟΡΦΗ ΠΑΡΕΑ
ΚΙ ΗΤΑΝ ΣΑΝ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΨΑΡΙ ΝΑ ΕΙΧΕ ΚΛΕΙΔΩΣΕΙ ΤΙΣ ΠΕΤΟΝΙΕΣ ΜΟΥ
ΣΤΟ ΣΥΡΤΑΡΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!

Σάββατο, 18 Σεπτεμβρίου 2010

Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου 2010

Η ΜΟΙΡΑ




Κάποιες στιγμές κοιτάζουμε στο πρόσωπο την μοίρα
την ώρα που μεθά στο διπλανό κρεβάτι
κερνά τα όνειρα μας ένα ποτήρι μπίρα
και μας χτυπάει αδιάφορα, αδιάφορα στην πλάτη

Θα μας θυμάται αύριο ,θα στείλει στην γιορτή μας
το κόκκινο φουστάνι της , το πράσινο φανάρι
θα ‘μαστε εμείς οι τυχεροί θ’ ακούσει την ζωή μας
και μ’ ένα νόημα απλό θα διώξει τον Βαρκάρη

Κάποιες στιγμές γυρεύουμε της μοίρας τα πινέλα
κι όταν ζητάμε ουρανό την γη μας ζωγραφίζουν
όλοι μπροστά τους μοιάζουμε ανδρείκελα μοντέλα
μ’ απάθεια στεκόμαστε εκεί που μας ορίζουν

Θα ‘μαστε άραγε εμείς μέσα στον πίνακα τους
αυτοί που κρέμονται βουβοί μ’ ένα καρφί στον τοίχο
θα ‘μαστε άραγε εμείς στον άσπρο μουσαμά τους
πανέμορφοι και δυστυχείς σαν δαγκωμένο μήλο

Πέμπτη, 16 Σεπτεμβρίου 2010

ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ Η ΘΗΛΙΑ

Μια μέρα θα ξεδιπλωθεί
Του πόνου η θηλιά
Κι ο,τι τον είχε δέσει
Θα φέρει για πεσκέσι
Άνεμο στα μαλλιά

Ο ουρανός θα ξαναβρεί
Μάτι να του δακρύσει
Θα βρέχει μακριά του
Και από τα δάκρυα του
Θα ποτιστεί η φύση

Κι όλες οι ρίζες της αυγής
Και οι καρποί της όλοι
Σαν λάβα θα ξυπνήσουνε
Θα βγουν και θα ανθίσουνε
Σε νέο περιβόλι

Κι όλες οι νύκτες της σιγής
Τα πιο κρυφά καπρίτσια
Σχοινάκι θα την κάνουνε
Να παίζουν ν’ ανασάνουνε
Του κόσμου τα κορίτσια

Τετάρτη, 15 Σεπτεμβρίου 2010

ANGEL-A



ΟΛΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ
ΟΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΜΟΙΑΖΕΙ ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΟΣ
ΧΩΡΙΣ ΧΡΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΕ ΠΡΟΘΕΣΗ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΤΕΛΟΣ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ
ΑΣ ΔΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ.
ΟΛΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΛΟΙΠΟΝ
ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ.

ΥΠΕΡΟΧΗ ΤΑΙΝΙΑ

Κυριακή, 12 Σεπτεμβρίου 2010

Το ποδήλατο-Παύλος Παυλίδης



ΜΟΙΑΖΕΙ Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΜΕ ΔΡΟΜΟ ΠΟΥ ΣΕ ΣΕΝΑ ΦΤΑΝΕΙ
ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΕΦΤΑΣΑ ΚΑΙ ΣΕ ΒΡΗΚΑ....

Κόκκιν΄αχείλι φίλησα - Δυνάμεις του Αιγαίου




Κόκκινα χείλη φίλησα κι έβαψε το δικό μου
Και το μαντίλι το 'συρα κι έβαψε το μαντίλι.
Και στο ποτάμι το 'πλυνα κι έβαψε το ποτάμι.
Κι έβαψε η άκρη του γιαλού κι η μέση του πελάγου.
Κατέβη ο αϊτός να πιεί νερό κι έβαψαν τα φτερά του.
Κι έβαψε ο ήλιος ο μισός και το φεγγάρι ακέριο.