Παρασκευή, 29 Οκτωβρίου 2010

ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΣΙΑΚΟΣ- OΣΟΙ ΔΕΝ ΑΡΠΑΞΑΝ ΦΩΤΙΑ



Απλή καταγραφή και σύντομη.

Κιθάρα(;)-Φωνή(;)-Στίχοι-Λάθη: ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΣΙΑΚΟΣ


Όσοι δεν άρπαξαν φωτιά
Την ώρα που καιγόσουν
Καλό είναι να σωπαίνουνε
Ή να βγουν να γυρεύουνε
Τη στάχτη να σου δώσουν

Όσοι δεν είδαν στο γκρεμό
Λουλούδι να ανθίζει
Ας μη μιλούν για ανατολή
Αλλού ας δώσουν το φιλί
Που τη ζωή χαρίζει

Όσοι δεν σκάλισαν ευχή
Στης μοναξιάς το ράφι
Ας μη μιλάνε για σιωπή
Και για της μοίρας το χαρτί
Που ότι γράφει γράφει

Όσοι δεν ήπιανε νερό
Την ώρα που πνιγόσουν
Κοντά ποτέ δεν θα βρεθούν
Κι ούτε ποτέ θα αρνηθούν
Με λόγια να σε σώσουν

ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΔΑΝΕΙΣΑΝ ΠΟΤΕ

Όσοι δεν δάνεισαν ποτέ
-έστω-
ένα βλέμμα στου κόσμου τους αλύτρωτους,
ας μη μιλάν με τραγουδάκια της χαράς
για την ευτυχία που θα' ρθει ,
-καλό είναι να σωπαίνουν-.
Μη δίνουν συμβουλές μέσα απ' το κρεβάτι τους
για το πώς ο ήλιος φωτίζει τις ψυχές
και άλλα τέτοια,
ας κάνουν ένα βήμα πίσω,
ας ανεβούν στο πεζοδρόμιο,
τωρα που παρελάζουν
στο δρόμο.
(Αφήστε τις ενοχές σας
και βγάλτε το κουστούμι του επαναστάτη).

Τετάρτη, 27 Οκτωβρίου 2010

ΒΡΕΧΕΙ

Βρέχει,
κι απ' την ταράτσα ακούω τον ήχο της βροχής
-στα σημάδια της τελευταίας αναμονής-.
Βρέχει,
κι απ ' της ρυτίδες μιας προτομής
βλέπω εμένα,
με τα βλέφαρα κλειστά
και τα χείλη σφραγισμένα.
Βρέχει,
και η μοναξία μου
έχει νωπό το χρώμα,
μα,
θα της προσθέσω λίγο κουράγιο ακόμα,
για να αντέχει.

ΤΟ ΓΙΑΤΡΙΚΟ

Βαριά δυο όνειρα φορώ
-αχ κυρά μου-
Κι είναι σαν αλμυρό νερό
Τα λογικά μου

Το να μου λέει πως μπορώ
-αχ καρδιά μου-
Πάλι να έρθω σε βρω
Και να γενείς δικιά μου

Τ’ άλλο μου δείχνει την πληγή
-αχ κυρά μου-
Που τρέχει σαν πικρό κρασί
Από τα σωθικά μου

Δεν βρήκα ακόμη γιατρικό
-αχ γιατρειά μου-
Να γίνει το κρασί γλυκό
Ποτάμι η αγκαλιά μου

Τρίτη, 26 Οκτωβρίου 2010

Παύλος Σιδηρόπουλος:Απογοήτευση



Κανένα δεν πειράζω κι εγώ πάντα προσπαθώ
να μην ενοχλώ τον άλλον και μονάχος να τη βρω
μα πάντα κάτι θα μου τύχει, αχ δεν ξέρω τι να πω.

Σε όλα όσα αρχίζω, κάτι δεν πάει καλά
ενώ στην αρχή ειν' ωραία, στο τέλος αχ παν στραβά
και βάφονται όλα μαύρα, αχ κι εγώ απ' την αρχή ξανά.

Κοντεύει να μου στρίψει, τι 'ναι τούτο το κακό;
Μ' αρρωσταίνει, με πειράζει και δεν ξέρω τι να πω
στο τέλος θα πιστέψω, πως για όλα φταίω εγώ.

Τρίτη, 19 Οκτωβρίου 2010

ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΕΚΠΟΜΠΗ

Κάθε Τρίτη απο την συχνότητα του Ανατολικού fm 95,8
απο τις 21.00-22.00 ο Ανδρέας Τσιάκος
θα παρουσιάζει την εκπομπή:
"ΣΑΝ ΤΗΝ ΞΥΣΤΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΓΟΜΑ"(Ρε τι έχουμε πάθει)!

Μέσω διαδικτύου:
http://live24.gr/radio/generic.jsp?sid=703
http://www.e-radio.gr/player/player.el.asp?langID=1&sID=664
http://www.anatolikosfm.gr/


Τραγούδια, ποιήματα, συνεντεύξεις, παρουσιάσεις, βλακείες
θα τα βρείτε όλα σε μια εκπομπή.

Ενάντια λοιπόν στο καθεστώς του Λαζόπουλου
ελπίζω εστω και ένας να με ακουσει...

Για επικοινωνία με την εκπομπή
στο τηλέφωνο:
+30 2751026545
και στο email:
tsiakosan@gmail.com

Δευτέρα, 18 Οκτωβρίου 2010

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν ήσουνα ποτέ καθρέφτης
μα ούτε έγινες γυαλί
δεν ήσουνα ποτέ δωμάτιο φωτεινό
μα ούτε έγινες κελί.

Δεν ήσουνα ποτέ ο πάγος
μα ούτε έγινες φωτιά
δεν ήσουνα ποτέ το βλέμμα
μα ούτε έγινες ματιά.

Δεν ήσουνα ποτέ ο μύθος
μα ούτε έγινες ζωή
δεν ήσουνα ποτέ η νύχτα
μα ούτε έγινες πρωί.

Δεν ήσουνα ποτε το χρήμα
μα ούτε έγινες ανταλλάγη
δεν ήσουνε ποτε ο ερχομός
μα ούτε ήσουν η φυγή.

Κι όταν κοιτάω πέρα απ τον ορίζοντα
να σχηματίζεσαι σαν σύννεφο βροχής
ξέρω οτι δεν χάθηκε ακόμα τίποτα
 και πως η πλάνη είναι μέρος της ψυχής

Μάνου Χατζιδάκι "Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΡΩΤΙΚΟΣ" - ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΤΑΓΟΝΑ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ

Παύλος Παυλίδης Ο Βροχοποιός

Κυριακή, 17 Οκτωβρίου 2010

ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ-ΒΑΘΕΙΑ ΑΥΛΑΞ




Το λίγο του κόσμου 1971

ΒΑΘΕΙΑ ΑΥΛΑΞ

Καληνύχτα...
Με κούρασε πολύ η Κυριακή.
Πολλή Κυριακή για έναν άνθρωπο.
Με κούρασε κι αυτός ο γάμος "στις οκτώ",
ο λόγος ο αμετάφραστος έσονται εις σάρκα μίαν-
κορίτσι πάλι η σκέψη, και ταξίδευε
μ' άσπρα ανοιχτά σεντόνια.

Κι ύστερα όλ' αυτά τα Κολωνάκια που κατέληξα
μεγάλωσαν την κούραση.
Μπορεί να έφταιγε ο καιρός,
κάτι σαν φθινοπωρινός
και λίγο σαν χαμένος.
Μπορεί να φταίξανε
οι νέες και οι έφηβοι.
Ως σημαιούλες υπερχρόνου εορτάζοντος
περνούσαν, όπως περνούσα κάποτε,
και με κούρασαν.
Αλλά κι αυτά των κυριών τ' άρρωστα μάτια-
τα μάτια αρρωσταίνουνε βαριά
όταν θέλουν να δούν τί είναι πίσω από άλλα μάτια.
Είδα να 'χουν πιαστεί σε κάποιο δίχτυ νοσταλγίας
που το τραβούσαν σκοτεινοί στην πρόθεση ψαράδες
-καιροί αλιείς.
Αδιέξοδες κυρίες...
Είδα, όπου πηγαίνει η ώρα τους, να βρέχει.

Εκείνο το εις σάρκα μίαν
ακόμα δεν μου επέστρεψε τη σκέψη-
κορίτσι ακόμα η σκεψη, ταξιδεύει
μ' άσπρα ανοιχτά σεντόνια.
Αλλού εγώ κι αλλού η σκέψη,
μεγάλη πάντα κούραση.
Με κούρασε πολύ αυτό το "πάντα".

Κάποιος μιλάει δίπλα μου για ασκήσεις, θαρρώ
"βαθεία αύλαξ" λέει.
Ναι. Βαθεία αύλαξ.
Καληνύχτα.

Πικρίζει ο Λυκαβητός μέσα στο βλέμμα.
Με κούρασε πολύ αυτή η γεύση,
κι αυτά τα δέντρα που βαδίζουν μόνα τους
κάτω από φυλλορροημένες συναντήσεις.

Καληνύχτα.
Πολλή Κυριακή για έναν άνθρωπο.
Ένα σκληρό χαμόγελο στο πρόσωπο του κόσμου.
Με κούρασε πολύ το πρόσωπο του κόσμου.
Κι εσύ να είσαι ένα ποτήρι
στο πάνω πάνω ράφι
που δεν φτάνω.

Σάββατο, 16 Οκτωβρίου 2010

ΚΕΡΑΣΜΕΝΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΑ


Στα καζάνια του χρόνου
Αναθρέφεται η σκιά ενός
Υπέρ- ήρωα , σακάτη και φωνακλά.
Στην μποτίλια των εξαφανισμένων
Δεν αναγράφεται η ημερομηνία λήξης.
Ούτε οι τόκοι των τραπεζών
Στα ημερομίσθια των καυγάδων.
Τα σφουγγάρια σβήνουν το μελάνι
Με το σάλιο ενός γαυγίσματος ακίνδυνου
Για τους λάτρες της ατονικής μουσικής
-μια παρτιτούρα σε Ρε ματζόρε
στο κουτσό πιάνο της νοημοσύνης-
(υπάρχουν κουτάλες- σουρωτήρια
στον πυθμένα της απόλαυσης.)
Η νεκρή μας φύση υποδέχεται
Την πυρκαγιά και αφιερώνει
κάθε της στάχτη στις πολεμικές μηχανές.
Θα ξαναγράψουμε ιστορία για να ντροπιάσουμε τον χρόνο
και ό,τι βγάλουμε
μισά – μισά.
Τα ρέστα σε σας.
Κερασμένα,
 Ξεχασμένα.

ΟΙ ΣΕΛΙΔΕΣ ΜΕ ΤΑ ΑΣΠΡΑ


Θα κρατήσω τον Λόγο στην κοιλιά μου.
Όχι δεν θα τον γεννήσω
-αρκετά μπάσταρδα μας σκάρωσε-
Κι ούτε θα δροσίσω με τα δάκρυα μου 
Τα σφαγεία των σελίδων με τα Άσπρα.
Οι λέξεις  κινούνται μες στο στόμα μου
σαν φεγγάρι εραστών.
Αλλά,
 δεν είδα-ή δεν άκουσα(δεν ξέρω)-
Καμία από αυτές να οδηγήσουν τα υπογλώσσια κείμενα
στις βιβλιοθήκες των προτάσεων ή έστω να συνοδέψουν τα ναυάγια στις φυλακές των τετραδίων.
Αλλά,
 μετά το μπάλωμα της γεύσης
με μέντα Πολυτελείας ,
τα λόγια θα ‘ναι απολιθώματα των σκέψεων
στην χειρότερη ελατήρια  στην τοστιέρα του
κενού
κι  η μάρσιπος των φωνηέντων μια ηλεκτροκολλημένη  σακούλα σκουπιδιών.
Θα χρειαστώ γυναικολόγο ή οδοντίατρο
Για να πείσω την επιστήμη πως οι λέξεις
Δεν είναι πλεξούδες με σύμφωνα
Παρά μόνο τεμπέλικα σκυλιά που ξερογλείφουν το κρανίο της πραγματικότητας;  

Κυριακή, 3 Οκτωβρίου 2010

ΟΙ ΝΥΧΤΕΣ

Έρχονται νύχτες που δεν κρατάνε φυλαχτό
κι ισορροπούνε πάνω σε πέτρινο ουρανό.
Τρέμουν σαν ψέμμα,
στρίβουν το κέρμα
και γελούν.
Πετούν το ζάρι
κι απ'το φεγγάρι
ακροβατούν.

Είναι ντυμένες σαν Αφροδίτες
φεύγουν κι έρχονται ξανά
σβήνουν τα φώτα πέρνουν τους δείχτες
αγκαλιά.

Φεύγουνε νύχτες απο έναν άλλο εαυτό
και επιστρέφουν μέρες μετά το φονικό.
Πετούν μαχαίρια
στα πεφταστέρια
πριν να ευχηθώ.
Μυρίζουν χώμα
κι έχουν στο στόμα
μυστικό.

Είναι ντυμένες σαν Αφροδίτες
φεύγουν κι έρχονται ξανά,
σβήνουν τα φώτα πέρνουν τους δείχτες
αγκαλιά.







Παρασκευή, 1 Οκτωβρίου 2010

Angel-a music video (ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΑΝΕΙΚΑ)-Κ.Μ



ΡΕ ΠΟΙΟΝ ΜΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙ ΑΥΤΗ Η ΤΑΝΙΑ;
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΤΑΙΝΙΑ ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ
ΚΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ.
ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΑΝΕΙΚΑ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΝ
ΝΑ ΤΟ ΘΥΜΑΣΑΙ ΑΥΤΟ!!!

Κ.Μ

ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΠΡΩΙ

Σήμερα το πρωί
καθώς σιγοτραγουδούσα
δάγκωσα την γλώσσα μου
όταν ήρθε στα χείλη μου η λέξη: "Αγάπη".
Ύστερα κατάλαβα το λάθος μου
και τραγούδησα τ' όνομά σου.
Κι όλο το τραγούδι άλλαξε.