Τρίτη, 30 Νοεμβρίου 2010

ΠΑΡΕ ΜΕ ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΞΥΛΙΝΑ ΣΠΑΘΙΑ



Νομίζω πως ακούω
τον ήχο της φωνής σου
κάποτε χόρευα μαζί σου
κάτω απ' τον ήλιο τέτοιο φως
θυμάμαι πώς κοιτούσες πώς!
μου 'λεγες ΠΑΡΕ ΜΕ ΜΑΖΙ ΣΟΥ...

Νομίζω πως ακούω
φωνές από τ' αστέρια
πέρασαν τόσα καλοκαίρια
χωρίς να καταλάβω πώς
ανατινάζεται το φως
τις Κυριακές τα μεσημέρια
ΠΑΡΕ ΜΕ ΜΑΖΙ ΣΟΥ...

Θέλω να ζήσω στ' αλήθεια έστω μια φορά
να ταξιδέψω στ' αλήθεια έστω μια φορά
να δω στα μάτια την τίγρη που όλο με κοιτά
μέσα απ' τα φώτα αυτής της πόλης που σκοτώνει για λεφτά
που με σκοτώνει από αγάπη όπως με σφίγγει όταν ξυπνάει
ύστερα κλαίει μ' αγκαλιάζει και μου λέει
ΠΑΡΕ ΜΕ ΜΑΖΙ ΣΟΥ...

Πάρε με στη χώρα που χορεύουν όλοι, όλη όλη μέρα!
Πάρε με στη χώρα που χορεύουν όλη μέρα!

Νομίζω πως ακούω
φωνές από τ' αστέρια...
φωνές από τ' αστέρια...

Νομίζω πως ακούω
φωνές από τ' αστέρια...

Παρασκευή, 26 Νοεμβρίου 2010

Πέμπτη, 25 Νοεμβρίου 2010

13 ΣΚΗΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΡΟΧΗ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑΓΩΓΑ ΤΗΣ

ΣΚΗΝΗ 1 :Ο ΕΡΧΟΜΟΣ

-Γιατί δεν ήρθες χθες;
-Επειδή δεν έβρεχε.
-Σήμερα γιατί ήρθες;
-Σήμερα βρέχει…

-Γιατί όταν έρχομαι πάντα  βρέχει;
-Επειδή έρχεσαι πάντα, τους μήνες των βροχών …

ΣΚΗΝΗ 2 :ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ

-Έχεις να μου πεις κάτι όμορφο;
-Είσαι κούκλα σήμερα…
-Κάτι πιο…
-Είσαι πολύ…
-Έλα πες μου κάτι  όμορφο…βρέχει!
-Μη φοβάσαι…
-Τι;
-Μη φοβάσαι, δεν θα βρέχει συνέχεια.

ΣΚΗΝΗ 3 :Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΜΟΥ

-Μου είπες ψέματα  το πρωί
-Τι ψέματα…
-Ότι ήμουν κούκλα, ενώ είχα τα χάλια μου !
-Ναι αλλά τώρα δεν βρέχει.

ΣΚΗΝΗ 4 :ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

«Τι ωραία να βρέχει
όταν θα σταματήσει, θα βγω έξω, σαν  σαλιγκάρι
και θα αφήσω το στίγμα μου στην άσφαλτο.
Μη με ρωτήσεις πού μένω,
Σου ’χω  αφήσει σημάδια στο δρόμο».

«Τι ωραία όταν βρέχει…»

ΣΚΗΝΗ 5 :ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ

«Έτσι όπως καθόμουν και άκουγα μουσική
μου γεννήθηκε η εξής απορία.
Ποιες βροχές μου αρέσουν περισσότερο;
Του χειμώνα,
Της άνοιξης,
Του καλοκαιριού,
Ή
Του φθινοπώρου;
Μάλλον μου αρέσουν όλες οι βροχές ,
Από όποια εποχή κι αν έρχονται».

ΣΚΗΝΗ 6 :ΑΠΟΡΙΑ

-Τι σε μελαγχολεί όταν βρέχει;
-Ότι μετά ίσως σταματήσει…
-Καλά… κι όταν… ,όταν λέω… ,
πρόσεξε με,
όταν
δεν βρέχει τι σε συγκινεί;
-Ότι ίσως  πιο μετά να βρέξει…

ΣΚΗΝΗ 7 :ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ

-Κοίτα αυτό το σύννεφο δεν μοιάζει με…
-Ναι
-Αυτό δεν μοιάζει με…
-Ναι
-Κι αυτό με…
-Ναι.
-Τελικά όλα τα σύννεφα μοιάζουν με …
-Όχι.

ΣΚΗΝΗ 7 :ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ

-Το πρόσωπό σου μου θυμίζει ένα σπίτι
τα χείλη σου είναι  η αυλόπορτα
η μύτη σου το άρωμα των λουλουδιών
τα μάτια σου
αχ τα μάτια σου
είναι ο κήπος.
Υγρά και τεραστία
Όπως τα σύννεφα που κουβαλούν στις βαλίτσες τους
Την βροχή.

ΣΚΗΝΗ 9 :ΟΜΠΡΕΛΑ

-Πάμε μια βόλτα έξω.
Έχουμε μέρες να βγούμε
-Ο καιρός είναι βροχερός,
στις ειδήσεις είπαν ότι θα…
-Καλά πάρε και την ομπρέλα μαζί
-Μα δεν έχουμε ομπρέλα!

ΣΚΗΝΗ 10 :ΣΚΕΨΗ

Όταν βρέχει υπάρχουν κάποιοι που δεν έχουν
Που να μείνουν
Που τα σπίτια τους πλημμυρίζουν
Που δουλεύουν στα χωράφια
Ή
Εκεί που κολυμπούν αμέριμνα
Στη θάλασσα
Νιώθουν την πρώτη στάλα της βροχής.
Και αρχίζουν να βρίζουν .
Καταλαβαίνω κύριοι ,
δεν φταίτε εσείς
Μα ούτε η βροχή φταίει.

ΣΚΗΝΗ 11 :ΠΕΡΑ ΒΡΕΧΕΙ

-Έχω τόσο άγχος
που δεν θέλω να πάω στην δουλειά,
σκέφτομαι να τα παρατήσω
και να ηρεμήσω.
Μα ύστερα δεν θα έχω λεφτά για το νοίκι,
Για τσιγάρα,
Για βόλτες,
Για βιβλία…
Μα καλά με ακούς;

ΣΚΗΝΗ 12 :Ο ΛΟΓΟΣ

«Προτιμώ τις μέρες που βρέχει
για έναν απλό, πολύ απλό λόγο
η καρδιά μου την βροχή την αντέχει
όχι όμως τον ψυχολόγο.-¨»

ΤΕΛΟΣ :ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

-Γιατί δεν έφευγες χθες;
–Επειδή χθες έβρεχε.
-Γιατί φεύγεις σήμερα;
-Επειδή σήμερα δεν βρέχει

-Γιατί όταν φεύγω δεν βρέχει;
-Γιατί φεύγεις πάντα τους μήνες που δεν σε χρειάζομαι!

Δευτέρα, 22 Νοεμβρίου 2010

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΣΠΑΖΕΙ Η ΓΝΩΣΗ (ΣΑΝ ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΝΗ ΣΦΑΙΡΑ)


ΜΙΑ ΕΜΜΕΤΡΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ  ΤΟΥ BREAK ON THROUGH(TO THE OTHER SIDE)
                                                       (JIM MORRISON)


 








H μέρα καταστρέφει την νύχτα
-το γνώριζες αυτό;-
Η νύχτα χωρίζει στα δύο την μέρα
Κι εγώ προσπάθησα να τρέξω και να κρυφτώ
Εκεί που σπάζει η γνώση σαν κρυστάλλινη σφαίρα.


Κυνηγήσαμε κάπου εδώ τις απολαύσεις
-σκακιέρα και χάρτης μαζί;-
Σ ένα λάκκο βαθύ θάψαμε την γιατρειά και την τρέλα
(Υπενθυμίζω πως το δάκρυ είναι χρόνος που ζει)
Εκεί που σπάζει η γνώση σαν κρυστάλλινη σφαίρα.


ο εξερευνητής μπορεί να την λατρέψει


Βρήκα μια άγκυρα στο οπλοστάσιο σας
-η λογική είναι όπλο αδειανό!-
Στο όραμά σας μια μαύρη παντιέρα
μα ήταν τρύπια σαν μάτια που κοιτούν το κενό
Εκεί που σπάζει η γνώση σαν κρυστάλλινη σφαίρα.

Κινηματογράφησα το όνειρό μου
-καθάρισα την καμινάδα!-
Από την πύλη του νου συνόδεψα την επόμενη μέρα
Και τις μέρες που μοιάζουν σαν Μεγάλη Εβδομάδα
Εκεί που σπάζει η γνώση σαν κρυστάλλινη σφαίρα.



















Σάββατο, 20 Νοεμβρίου 2010

Γιώργος Σεφέρης- Αφήγηση

Αυτός ο άνθρωπος πηγαίνει κλαίγοντας
κανείς δεν ξέρει να πει γιατί
κάποτε νομίζουν πως είναι οι χαμένες αγάπες
σαν κι αυτές που μας βασανίζουνε τόσο
στην ακροθαλασσιά το καλοκαίρι με τα γραμμόφωνα

Οι άλλοι άνθρωποι φροντίζουν τις δουλειές τους
ατέλειωτα χαρτιά παιδιά που μεγαλώνουν
γυναίκες που γερνούνε δύσκολα
αυτός έχει δυο μάτια σαν παπαρούνες
σαν ανοιξιάτικες κομμένες παπαρούνες
και δυο βρυσούλες στις κόχες των ματιών

Πηγαίνει μέσα στους δρόμους ποτέ δεν πλαγιάζει
δρασκελώντας μικρά τετράγωνα στη ράχη της γης
μηχανή μιας απέραντης οδύνης
που κατάντησε να μην έχει σημασία

Άλλοι τον άκουσαν να μιλά μοναχό καθώς περνούσε
για σπασμένους καθρέφτες πριν από χρόνια
για σπασμένες μορφές μέσα στους καθρέφτες
που δεν μπορεί να συναρμολογήσει πια κανείς
άλλοι τον άκουσαν να λέει για τον ύπνο
εικόνες φρίκης στο κατώφλι του ύπνου
τα πρόσωπα ανυπόφορα από τη στοργή

Τον συνηθίσαμε είναι καλοβαλμένος κι ήσυχος
μονάχα που πηγαίνει κλαίγοντας ολοένα
σαν τις ιτιές στην ακροποταμιά που βλέπεις απ' το τρένο
ξυπνώντας άσχημα κάποια συννεφιασμένη αυγή

Τον συνηθίσαμε δεν αντιπροσωπεύει τίποτα
σαν όλα τα πράγματα που έχετε συνηθίσει
και σας μιλώ γι' αυτόν γιατί δε βρίσκω τίποτα
που να μην το συνηθίσατε
προσκυνώ.

Γιώργος Σεφέρης

ΔΙΑΛΟΓΙΣΟΥ


ΜΙΑ ΕΜΜΕΤΡΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΤΟΥ IMAGINE (JOHN LENNON)


Διαλογίσου πάνω στο σήμερα
Παράδεισος και κόλαση δεν υπήρξαν ποτέ
Οι άνθρωποι δεν θα ταν θηρία ανήμερα
Αν στο μπλε τ’ ουρανού ζωγράφιζαν «ΝΑΙ!»

Διαλογίσου με την ειρήνη της ψυχής
Οι χώρες και τα σύνορα δεν έχουν κέντρο βάρους
Καμιά θρησκεία δεν θα μπορεί να ναι αφέντης της ζωής
Η ελεύθερη ζωή είναι μητέρα του θάρρους

Μπορεί ν’ απορείς  που μιλώ για απλότητα
Αλλά δεν είμαι ο μόνος σ αυτό το χορό
Ας ενωθούμε σε μια παγκόσμια κοινότητα
Που κανείς δεν θα λέει τον άλλον εχθρό

Διαλογίσου πια ανάγκη σε κάνει
Να πεινάς να διψάς και να κλαις για το χρήμα
Μοιράσου τα πάντα, η κτήση είναι πλεκτάνη
Και μια ωραία πρωία θα σαι ελαφρύς σαν το κύμα


Πέμπτη, 18 Νοεμβρίου 2010

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ/ΝΙΚΟΣ ΒΕΛΙΩΤΗΣ-ΩΚΕΑΝΟΣ



Στίχοι: Γιάννης Αγγελάκας  Μουσική: Νίκος Βελιώτης

Δεν με βλέπουν κι όμως ξέρουν πως υπάρχω
κι ας πιστεύουν πως ποτέ δεν θα φανώ
πως θ' αφήσω την ζωή μου εδώ κάτω
και απ' την τρύπα μου δεν πρόκειται να βγω.

Δεν με βλέπουν και νομίζουν πως κοιμάμαι
πως ξεχάστηκα στην λάσπη στο βυθό
μα εδώ κάτω τραγουδάω και θυμάμαι
και το ξέρω πως δεν είμαι μοναχός.

Δεν με βλέπουν δεν μ' ακούν δεν με μετράνε
με περνάνε για χαμένο και τυφλό
πως την βγάζω εδώ κάτω όπως να 'ναι
πως δεν κοίταξα ποτέ μου ουρανό.

Δεν με βλέπουν και νομίζουν πως κοιμάμαι
πως ξεχάστηκα στην λάσπη στο βυθό
μα εδώ κάτω τα όνειρα μου τραγουδάνε
και το ξέρω πως δεν είμαι μοναχός.

Μες στον σκληρό μες στον ατέλειωτο χειμώνα
κρύβομαι ακόμα κι όμως νιώθω δυνατός
είμαι σταγόνα κι ωκεανός

Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010

What is that? (Τι είναι αυτό;)



Μια ελληνική ταινία μικρού μήκους που μέσα σε πέντε μόλις λεπτά , αποκαλύπτει... μια ολόκληρη ζωή. Είναι η ταινία μικρού μήκους του Κωνσταντίνου Πιλάβιου What is that? (παραγωγής 2007)

Δευτέρα, 15 Νοεμβρίου 2010

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΕ ΘΥΜΑΤΑΙ ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ




Ποιός θα με θυμάται όταν θα 'μαι πυρετός
που 'μεινε στο σώμα μόνο ένα βράδυ
Ποιός θα με θυμάται όταν θα 'μαι η κραυγή
που ποτέ δε κύλησε μακριά απ'το κρεβάτι.

Ποιός θα μου μιλήσει όταν θα 'χω κουραστεί
απ'τα ξεφτισμένα τα μεγάλα λόγια
ποιος θα με γνωρίσει όταν θα 'χω σκεπαστεί
απ'τις ώρες που 'φτυσαν τα νευρικά ρολόγια.

Ποιός θα με γλυτώσει όταν θα παγιδευτώ
σαν λαγός ακίνητος μπροστά στα φώτα
ποιός θα με ξυπνήσει όταν θ'αποκοιμηθώ
με τριάντα αργύρια κάτω από την πόρτα.

Ποιός θα με ορίσει όταν θα 'μαι αντίλαλος
που 'φυγε απ'τα στήθη κι έφτασε ως τις Άνδεις
ποιός θα με υποτάξει όταν θα 'χω φυλαχτό
το χαμένο όνειρο του ναύτη της Κροστάνδης.

Παρασκευή, 12 Νοεμβρίου 2010

ΠΑΛΙΑ ΚΑΡΑΒΙΑ ΠΑΛΙΕΣ ΦΟΥΡΤΟΥΝΕΣ

Παλιά καράβια, παλιές φουρτούνες
στο ασύρματο καπέλο μου
ξεμοναχιάζει η λέξη
που απ τα χείλη σου
ακόμα δεν περπάτησε

Π

Χαίρομαι που άνοιξες κάποια στιγμή
την πόρτα μου.
Κι ας έμεινες όσο χρόνο κάνει
μια πόρτα  για να ξανακλείσει.

ΗΡΘΑΝ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ

Ήρθαν τα σύννεφα
μα δεν θυμάμαι τη βροχή.

ΜΝΗΜΗ

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΣΥΝΟΡΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΓΙ ΑΥΤΟ
ΔΙΩΞΕ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΣΟΥ ΤΟΥΣ ΑΦΕΝΤΑΔΕΣ
ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΘΑ ΒΡΕΙΣ ΠΑΛΙ ΕΑΥΤΟ
ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΟΙΜΩΜΕΝΕΣ ΣΥΜΠΛΗΓΑΔΕΣ

Το σύστημα του παραλόγου (Χρόνης Μίσσιος)




Ο Χρόνης Μίσσιος γεννήθηκε στη Καβάλα το 1930, από γονείς καπνεργάτες, και έζησε τα πρώτα παιδικά του χρόνια στα Ποταμούδια, μια γειτονιά γεμάτη πρόσφυγες, καπνεργάτες από τη Θάσο και παράνομους κομμουνιστές κυνηγημένους από τη δικτατορία του Μεταξά. Αυτή τη περίοδο, η οικογένεια του καταφεύγει στη Θεσσαλονίκη, και ο Χ.Μ δουλεύει μικροπωλητής, με κασελάκι στο λιμάνι. Το σχολείο το σταμάτησε στη δευτέρα δημοτικού. Στη κατοχή, ο Ερυθρός Σταυρός στέλνει αποστολές παιδιών σε αγροτικές περιοχές για να τα σώσει από τη πείνα.
Ο Χ.Μ βρίσκεται τσομπανόπουλο στα Γιαννιτσά, απ’ όπου, με το κοπάδι του, περνάει στους αντάρτες που τον χρησιμοποιούν ως σύνδεσμο. Με την απελευθέρωση επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη, κι από κει και πέρα η ζωή του ακολουθεί τη περιπέτεια της αριστεράς στην Ελλάδα. Οργανώνεται στο Δημοκρατικό στρατό πόλεων, και το 1947, συλλαμβάνεται, βασανίζεται άγρια, και καταδικάζεται σε θάνατο.
Έζησε εννιά μήνες περιμένοντας κάθε πρωί να τον εκτελέσουν, και γλίτωσε το γεγονός χάρη σ’ ένα τυχαίο γεγονός.
Το 1953 αποφυλακίζεται, παρουσιάζεται στο στρατό και στέλνεται στο Μακρονήσι, κι αργότερα στον ’ι-Στράτη, οπού μένει ώς το 1962 που διαλύθηκε το στρατόπεδο, με μικρά διαλείμματα ελεύθερου βίου. Από το 1962 που βγαίνει, δουλεύει ως στέλεχος της Ε.Δ.Α. Η δικτατορία του ’67 τον βρίσκει μέλος της πενταμελούς γραμματείας της Δ.Ν. Λαμπράκη, υπεύθυνο για την οργανωτική δουλειά. Περνάει στη παρανομία από τη πρώτη στιγμή, και μαζί με άλλα στελέχη της Δ.Ν. Λαμπράκη ιδρύουν το Π.Α.Μ.
Το Νοέμβριο του 1967 συλλαμβάνεται και καταδικάζεται από το στρατοδικείο σε δεκαοχτώ χρόνια φυλακή. Και πάλι Αβέρωφ, Κέρκυρα, Κορυδαλλός, ως την αμνηστεία του Παπαδόπουλου, τον Αύγουστο του 1973. Από τότε ζεί ελεύθερος στην Αθήνα.
Τα βιβλία που έχει εκδόσει είναι:
Τα κεραμίδια στάζουν
Χαμογέλα, ρε… τι σου ζητάνε;
Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς
Το κλειδί είναι κάτω από το γεράνι
Ντομάτα με γεύση Μπανάνας

Πέμπτη, 11 Νοεμβρίου 2010

ΓΡΑΜΜΑΤΙΟ

Τις μέρες και τα λόγια μου
-στη γή που περπατούν τα αερικά χείλη-
 τα πληρώνω κάθε μέρα.
Μπακάλης η γειτονιά, ζυγίζει το περπάτημά μου,
μανάβης ο φίλος, σημειώνει τις πράξεις μου,
φούρναρης η αγάπη μου, ζυμώνει την μοναξιά μου.
Στέλνουν τα χρωστούμενα, αδιακρίτως ώρας,
βράδυ-πρωί
στο άδειο μου στομάχι
και αυτό
-γνωρίζει πια-
με ειδοποιεί με χτύπο συστημένο.
Για πληρωμή τα λόγια ,εύγε, μα,
αφαιρέστε την ανιδιοτέλεια μου παρακαλώ,
μην βάζετε φόρο προστιθέμενης αξίας στις κουβέντες μου
και από δω και στο εξής να κόβετε απόδειξη.

Τρίτη, 2 Νοεμβρίου 2010

ΘΕΛΩ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΡΗΜΙΑ

Θέλω αυτή την ερημιά
να την εκάνω πλοίο
να πάρει από μένα το φορτίο
και να το πάει μακριά

Θέλω αυτή την ερημιά
να την εκάνω ζάρι
σε κάποιου καφενείου το πατάρι
από ιδρωμένα χέρια να πέφτει στα χαλιά

Θέλω αυτή την ερημιά
να την παντρέψω μ' άλλη
σε μια συγκέντρωση μεγάλη
να ενωθούν μ' αιώνια δεσμά

Μα ύστερα πιο έρημος εγώ
θα ξεκινήσω πάλι
σε πλοία, σε πατάρια, σε μιαν άλλη
να την ξαναζητώ