Κυριακή, 23 Ιανουαρίου 2011

ΑΠΡΟΣΚΛΗΤΟΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ



‘Έπαιζα με τα φαντάσματα
-δεν είχες φύγει απ’ την εξώπορτα κι
Σκύλος δεν γαύγισε-
Κυνηγητό και σταχτοπόλεμο  πάνω
σ ένα  καναπέ-φέρετρο ονείρων.
Έκλεινα τα μάτια ,
Μετρούσα δυνατά μέχρι το δέκα
Χώριζαν οι ομάδες
και έμενα μόνος
Με το γόνατο χρόνια σπασμένο
Να τρέχω μέσα στο σκοτεινό δωμάτιο
Με τα «μπουου» και τα «χιχιχιιιι»
Να ακούγονται σαν τροχός που ακονίζει
Μαχαίρια
Κανείς δεν ξύπνησε.
Κανένας δεν τηλεφώνησε στο ασθενοφόρο.
Κοιμόνταν όλοι με μια κούραση βραχνή
Και πικρή σαν κατακάθι.
Ήρθε η σειρά μου να κυνηγήσω και χτύπησε
Στο παράθυρο ένα μικρό φαντασματάκι 
καθώς έτρεχε να μ’ αποφύγει.
-«Χτύπησες» ; το ρώτησα…
Και πριν προλάβει να μου απαντήσει
Σαν απρόσκλητος επισκέπτης εμφανίστηκε
Ο ήλιος και μας κατάστρεψε το παιχνίδι.

1 σχόλιο:

~reflection~ είπε...

Μόλις τελειώσει ένα παιχνίδι..
σημαίνει ήρθε η Ώρα ν'αρχισουμε το Επόμενο...

Φιλί..σαν συνιάλο εκκίνησης...