Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2011

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΒΙΑ-ΘΥΜΑΜΑΙ ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ

Μαρτυρία παιδιού: ο βίαιος πατέρας

Διότι μου έφαγε την ζωή, μου έφαγε την παιδική μου ηλικία....
Ποτέ δεν είχα το δικαίωμα σε αυτή την ήρεμη παιδική ηλικία, την παιδική ηλικία χωρίς προβλήματα...
ποτέ δεν είχα το δικαίωμα σε ζεστές οικογενειακές σχέσεις όπως μέσα σε άλλες οικογένειες όπως το να πάμε όλη η οικογένεια στο σινεμά, να εξιστορήσει ο καθένας πως πέρασε την ημέρα του κατά την διάρκεια του φαγητού...
Διότι με κατέστρεψε ολοκληρωτικά, ή μάλλον δεν μου έδωσε το δικαίωμα να μεγαλώσω φυσιολογικά,
διότι δεν σταματούσε να με υποτιμά,
διότι εξ αιτίας εκείνου δεν έχω εμπιστοσύνη τον εαυτό μου
διότι με έκανε να νιώθω φόβο κάθε μέρα ή στεκόταν πάντα πάνω από το κεφάλι μας,
διότι έκανε κακό στους ανθρώπου που αγαπώ,
διότι είναι ένας ψεύτης, διότι είναι χειριστικός,
διότι ξεχνάει όλα όσα έχει κάνει, και μπορεί να σε κάνει να πιστέψουν οι άλλοι ότι αυτός δεν έχει κάνει τίποτα και εμείς είμαστε η αιτία, ότι εμείς είμαστε που προσπαθούμε να τον εκμεταλλευτούμε,
διότι ο μόνος του στόχος είναι να υποφέρουν οι άλλοι, διότι δεν ενδιαφέρεται για την ευτυχία των άλλων και δεν την θέλει
Διότι ακόμα και σήμερα που δεν ζει μαζί μου, φοβάμαι, νιώθω πολύ άσχημα ψυχολογικά αλλά και σωματικά, ( πονοκέφαλοι, πόνοι στην κοιλιά, πόνοι στην πλάτη),
διότι η ζωή μου δεν ξεκίνησε πάνω σε φυσιολογικές βάσεις

διότι την ζωή μου πρέπει να την κτίσω μόνος μου, χωρίς την βοήθεια ενός ενήλικα ο οποίος έπρεπε να είναι ένας αγαπημένος πατέρας, ένας πατέρα που ανησυχεί για την ευτυχία των παιδιών του
Διότι κατά την διάρκεια της ζωής μου θα έχω αυτές τις άσχημες αναμνήσεις,
διότι σε όλη μου την ζωή θα υπάρχουν πάντα οι άλλοι οι οποίοι δεν θα πιστεύουν αυτά που τους λέω για αυτό που έζησα στην παιδική μου ηλικία,

διότι εκείνος θα μπορεί συνεχώς να βγαίνει κερδισμένος λόγω των αμφιβολιών και να χειρίζεται όπως έκανε παλιά τους ανθρώπους εναντίων μου
Και ακόμα πολλά άλλα πράγματα.





 
Θυμάμαι ένα σπίτι δίχως στέγη και τοίχους
γεμάτο αίμα γεμάτο πόθους
νικημένους, αστείους
Θυμάμαι ένα σπίτι που ράγιζε από αγάπη
όταν μέσα του ουρλιάζαν
δολοφόνοι παλιάτσοι

Θυμάμαι ένα σπίτι που γιάτρευε τη θλίψη μου
στη στοιχειωμένη του σιωπή
Μα δεν θυμάμαι, δεν θυμάμαι
Αν πέρασα ποτέ μου από εκεί
Δεν θυμάμαι, δεν θυμάμαι
Αν έζησα ποτέ μου μέσα εκεί

Θυμάμαι ένα σπίτι με βγαλμένες τις πόρτες
που κρύβονταν μέσα του οι ανίκανες ώρες
ένα σπίτι μεθυσμένο απ' τα χνωτα της νύχτας
να ζητάει στο σκοτάδι τη σκιά της αλήθειας

Θυμάμαι ένα σπίτι που γιάτρευε τη θλίψη μου
στη στοιχειωμένη του σιωπή
Μα δεν θυμάμαι, δεν θυμάμαι
Αν πέρασα ποτέ μου από εκεί
Δεν θυμάμαι, δεν θυμάμαι
Αν έζησα ποτέ μου μέσα εκεί

Δεν υπάρχουν σχόλια: