Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2011

ΤΟ ΦΩΣ ΔΕΝ ΚΑΙΕΙ



Μέρες απλήρωτες
επισκέφθηκαν την πικρή πατρίδα μου
Δείξαν τα δόντια τους
στο ασημένιο πεζοδρόμιο
ρίξαν φωτιά στις κάμερες που απεργούσαν
για να γεννήσει ο φόβος
μια νέα υποταγή.
Μέρες αγέλαστες
μάζεψαν απ τα σκουπίδια
την αξιοπρέπεια μας
την βούτηξαν σ’ ένα ποτήρι με αίμα
και έκαναν πρόποση στα σκυλιά των δρόμων.
(Μέρες πέτρινες
γυρίζουν ταινία την ζωή μας
-έντονοι διάλογοι
με δάκρυα στα μάτια
της τυφλής παρουσιάστριας-
δεσμεύουν την ελευθερία
στα καμαρίνια
ενός ιδεατού θεάτρου
που δεν παύει να είναι θέατρο).
Μέρες που ξύπνησαν
για να εξημερώσουν την ντροπή
και την ανατολή να ξεπαστρέψουν
επισκέφθηκαν την πικρή πατρίδα μου.
Κι αυτή ούτε ένα σπασμένο δόντι
δεν κατάφερε να μας επιστρέψει.

3 σχόλια:

bianca είπε...

Όσο υπάρχουν άνθρωποι που ονειρεύονται, που σκέφτονται, που ερωτεύονται, που μιλάνε, πάντα θα καίει ένα φως.
Να είσαι καλά.

ΛΥΧΝΟΣ ΚΑΙΟΜΕΝΟΣ είπε...

ποτέ κανένα σπασμένο δόντι δεν μας έχει επιστραφεί… ίσα-ίσα κάθε φορά μας ξεριζώνει και από ένα, ετούτη η πικρή πατρίδα…

Γιώργος Πρίμπας είπε...

με εκφράζει απόλυτα! και το πέρασα στο blog μου.

Καλοτάξιδο το βιβλίο!