Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2011

ΓΑΖΑ

Μια γάζα
για την Γάζα
με τα βάζα
σπασμένα καράβια.
Στην θάλασσα που ενώνει
στη σφαίρα που σκοτώνει
με πετρέλαιο κι αηδία
η θάλασσα Νίκο Καββαδία
είναι πόρνη.
Όταν στην πληγή ζυγώνει
-είναι πιο μόνη κι απο μόνη-
το χέρι δεν ζητά ελεημοσύνη
τα πετροδόλλαρα αφήνει
πιάνει μια χούφτα ελπίδα
μαγνητίζει την πυξίδα
τα ονειρά μας στην κηδεία
είναι φωτιά Νίκο Καββαδία.

-είναι κάτι πιο βαθύ που μας λερώνει-

1 σχόλιο:

Tina είπε...

Ίσως δεν είναι και τόσο πρωτότυπο το σχόλιό μου, μα στ' αλήθεια με άγγιξαν πολύ οι στίχοι σου. Δε βρίσκω άλλες λέξεις... Απλώς ήθελα να το εκφράσω.
Καλό βράδυ