Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2011

ΤΟ ΑΛΑΤΙ ΠΟΥ ΚΡΑΤΩ

Έχω στα χέρια μου πληγή
και μια οσμή από δάκρυ ξεχασμένο στον καρπό.
Κατηφορίζω εκεί που ο κόσμος ανηφορίζει για να ζήσει.
(Ανελκυστήρας φυσικός η ανθρωπότητα ).
Όρθιο κύμα που με λησμονείς
κι όλα τα βράχια της γειτονιάς  μου σκάβεις,
μες την λακκούβα τους θα βρω την αφορμή
να γίνει πρωτοσέλιδο η γεύση μου.

1 σχόλιο:

pteroen είπε...

Πολύ όμορφο ποίημα κύριε συνάδελφε και συνεπιμελητά. Και κάθε φορά που το διαβάζω το χαίρομαι περισσότερο.

Σπύρος