Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2011

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΥΠΟΓΕΙΟ ΤΕΧΝΩΝ

Από αριστερα : Ναφσικά, Άρης Ζαρακάς, Ανδρέας Τσιάκος

Από αριστερα :Άρης Ζαρακάς,Θάνος, Σπύρος Ηλιόπουλος, Ανδρέας Τσιάκος,Εύη Μαλλιαρού


Η ΜΟΝΑΞΙΑ
Την νιώθεις όταν γεννιέσαι να σου σκουπίζει το πρώτο σου κλάμα, στα πρώτα σου γενέθλια σβήνει το κεράκι της τούρτας -τα χνώτα της μυρίζουν πιοτό και πείνα– στον πρώτο σου εφιάλτη κάνει  άλματα στο κρεβάτι ανάμεσα στα σεντόνια σου, επιμένει να κράτα την πρώτη θέση ακόμα και στον πρώτο σου έρωτα αλλά και μετά, πολύ μετά από αυτόν, σε περιμένει στη γωνία όταν μεθάς και σου κρατά το ποτήρι, στα τραγούδια εμφανίζεται στις πρώτες μελωδίες και χορεύει μαζί σου ιδρωμένη και τυφλή η χαζή, πολιορκεί τα φεγγάρια, ταξιδεύει στον καπνό του τσιγάρου σου και ζωγραφίζει νότες στο σκοτάδι, μακιγιάρεται στα μάτια σου, ξαπλώνει στον καναπέ πριν έρθουν οι φίλοι σου να σε δουν, -τολμώ να πω ότι σε προσέχει σαν μάνα- είναι το κατοικίδιο που χαϊδεύεις στο μπαλκόνι τα ζεστά απογεύματα του Ιουλίου ενώ στο δρόμο δραματοποιείται το παιχνίδι του χειμώνα, τα βράδια συζητά με τον χρόνο κι αυτός από γεννησιμιού πολυλογάς και ξεχασιάρης, παραμελεί την ώρα (που ούτε ένα δευτερόλεπτο δεν κάνει χωρίς αυτόν) και κοντοστέκεται η πεισματάρα στην ίδια θέση, όσες βόλτες κι αν κάνεις στο σαλόνι, όσους αναστεναγμούς κι αν αθροίζεις μέχρι να έρθει πάλι και να σε κοιμίσει στην φριχτή αγκαλιά της, ώσπου να γεράσεις και  να κλείσεις τα μάτια, θα κρατά τα κλειδιά της ζωής σου στον ανεμοδείκτη της καθημερινότητας. 

(από την ποιητική συλλογή "ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΑΝΑΠΝΟΗΣ" Εκδόσεις Χαραμάδα 2011

3 σχόλια:

Χρήστος Ζάχος είπε...

πολύ όμορφο και αληθινό, φίλε!
Η μοναξιά, είναι τσεκούρι στα χέρια μας
που πάνω από τα κεφάλια σας
γυρίζει, γυρίζει, γυρίζει...
που έλεγε και η Κατερίνα Γώγου.

Η μοναξιά όμως, είναι αυτή που δημιουργεί για μας. Αν δεν την είχαμε, τι θα κάναμε φίλε;
τι θα κάναμε;

ΑΝΤΡΕΑΣ ΤΣΙΑΚΟΣ είπε...

Όλο και κατι θα κάναμε Χρηστάρα.
Ειμαι αισιόδοξος κι ας μη μου φαίνεται!

pandiony είπε...

..είδα τη γραβάτα και τρόμαξα λίγο, αλλά θα συνεχίσω.

Έρρωσο Αντρέα!
το ποίημα με κέρδισε. πολλά έχουν γραφτεί για τη μοναξιά μα μέσα σ'αυτό την είδα. την είδα καταπρόσωπο! κι ήτανε απ' τη παρέα της γυμνόστηθης Ελευθερίας του Ντελακρουά, είχε όμως κάτι απ' τα άδεια πρόσωπα του Ντε Κίρικο, κάτι απο άνθρωπο πριν όμως το σπέρμα βρει ωάριο.. κι άλλα τέτοια που δεν φτάνουν την αρτιότητα του πονήματος σου. έχει και μια σπατάλη ισχνών καιρών, κενό απολαβής που μέσα εκεί μπορεί να κινηθεί όλη η φιλοσοφία της αίσθησης.
χάρηκα πολύ ποιητή που έπεσα πάνω σου σήμερα!