Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2011

ΓΑΖΑ

Μια γάζα
για την Γάζα
με τα βάζα
σπασμένα καράβια.
Στην θάλασσα που ενώνει
στη σφαίρα που σκοτώνει
με πετρέλαιο κι αηδία
η θάλασσα Νίκο Καββαδία
είναι πόρνη.
Όταν στην πληγή ζυγώνει
-είναι πιο μόνη κι απο μόνη-
το χέρι δεν ζητά ελεημοσύνη
τα πετροδόλλαρα αφήνει
πιάνει μια χούφτα ελπίδα
μαγνητίζει την πυξίδα
τα ονειρά μας στην κηδεία
είναι φωτιά Νίκο Καββαδία.

-είναι κάτι πιο βαθύ που μας λερώνει-

Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2011

ΤΟ ΦΩΣ ΔΕΝ ΚΑΙΕΙ



Μέρες απλήρωτες
επισκέφθηκαν την πικρή πατρίδα μου
Δείξαν τα δόντια τους
στο ασημένιο πεζοδρόμιο
ρίξαν φωτιά στις κάμερες που απεργούσαν
για να γεννήσει ο φόβος
μια νέα υποταγή.
Μέρες αγέλαστες
μάζεψαν απ τα σκουπίδια
την αξιοπρέπεια μας
την βούτηξαν σ’ ένα ποτήρι με αίμα
και έκαναν πρόποση στα σκυλιά των δρόμων.
(Μέρες πέτρινες
γυρίζουν ταινία την ζωή μας
-έντονοι διάλογοι
με δάκρυα στα μάτια
της τυφλής παρουσιάστριας-
δεσμεύουν την ελευθερία
στα καμαρίνια
ενός ιδεατού θεάτρου
που δεν παύει να είναι θέατρο).
Μέρες που ξύπνησαν
για να εξημερώσουν την ντροπή
και την ανατολή να ξεπαστρέψουν
επισκέφθηκαν την πικρή πατρίδα μου.
Κι αυτή ούτε ένα σπασμένο δόντι
δεν κατάφερε να μας επιστρέψει.

Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2011

ΘΑ ΣΥΣΤΗΘΩ ΕΝΑ ΠΡΩΙ

Θα συστηθώ ένα πρωί
Στην πιο γλυκιά μου σκέψη
Σαν κάποιος που ξεκίνησε
Σκιές για να μαζέψει.

Θα συστηθώ ένα πρωί
Στου φόβου μου την μπέσα
Σαν κάποιος που γεννήθηκε
Στα όνειρα του μέσα.

Θα συστηθώ ένα πρωί
στους κόλακες του πόνου
σαν κάποιος που ξεφούσκωσε
τα λάστιχα του χρόνου.

Θα συστηθώ ένα πρωί
στου έρωτα την βρύση
σαν κάποιος που ανάτρεψε
το λογικό στη φύση.

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2011

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΒΙΑ-ΘΥΜΑΜΑΙ ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ

Μαρτυρία παιδιού: ο βίαιος πατέρας

Διότι μου έφαγε την ζωή, μου έφαγε την παιδική μου ηλικία....
Ποτέ δεν είχα το δικαίωμα σε αυτή την ήρεμη παιδική ηλικία, την παιδική ηλικία χωρίς προβλήματα...
ποτέ δεν είχα το δικαίωμα σε ζεστές οικογενειακές σχέσεις όπως μέσα σε άλλες οικογένειες όπως το να πάμε όλη η οικογένεια στο σινεμά, να εξιστορήσει ο καθένας πως πέρασε την ημέρα του κατά την διάρκεια του φαγητού...
Διότι με κατέστρεψε ολοκληρωτικά, ή μάλλον δεν μου έδωσε το δικαίωμα να μεγαλώσω φυσιολογικά,
διότι δεν σταματούσε να με υποτιμά,
διότι εξ αιτίας εκείνου δεν έχω εμπιστοσύνη τον εαυτό μου
διότι με έκανε να νιώθω φόβο κάθε μέρα ή στεκόταν πάντα πάνω από το κεφάλι μας,
διότι έκανε κακό στους ανθρώπου που αγαπώ,
διότι είναι ένας ψεύτης, διότι είναι χειριστικός,
διότι ξεχνάει όλα όσα έχει κάνει, και μπορεί να σε κάνει να πιστέψουν οι άλλοι ότι αυτός δεν έχει κάνει τίποτα και εμείς είμαστε η αιτία, ότι εμείς είμαστε που προσπαθούμε να τον εκμεταλλευτούμε,
διότι ο μόνος του στόχος είναι να υποφέρουν οι άλλοι, διότι δεν ενδιαφέρεται για την ευτυχία των άλλων και δεν την θέλει
Διότι ακόμα και σήμερα που δεν ζει μαζί μου, φοβάμαι, νιώθω πολύ άσχημα ψυχολογικά αλλά και σωματικά, ( πονοκέφαλοι, πόνοι στην κοιλιά, πόνοι στην πλάτη),
διότι η ζωή μου δεν ξεκίνησε πάνω σε φυσιολογικές βάσεις

διότι την ζωή μου πρέπει να την κτίσω μόνος μου, χωρίς την βοήθεια ενός ενήλικα ο οποίος έπρεπε να είναι ένας αγαπημένος πατέρας, ένας πατέρα που ανησυχεί για την ευτυχία των παιδιών του
Διότι κατά την διάρκεια της ζωής μου θα έχω αυτές τις άσχημες αναμνήσεις,
διότι σε όλη μου την ζωή θα υπάρχουν πάντα οι άλλοι οι οποίοι δεν θα πιστεύουν αυτά που τους λέω για αυτό που έζησα στην παιδική μου ηλικία,

διότι εκείνος θα μπορεί συνεχώς να βγαίνει κερδισμένος λόγω των αμφιβολιών και να χειρίζεται όπως έκανε παλιά τους ανθρώπους εναντίων μου
Και ακόμα πολλά άλλα πράγματα.





 
Θυμάμαι ένα σπίτι δίχως στέγη και τοίχους
γεμάτο αίμα γεμάτο πόθους
νικημένους, αστείους
Θυμάμαι ένα σπίτι που ράγιζε από αγάπη
όταν μέσα του ουρλιάζαν
δολοφόνοι παλιάτσοι

Θυμάμαι ένα σπίτι που γιάτρευε τη θλίψη μου
στη στοιχειωμένη του σιωπή
Μα δεν θυμάμαι, δεν θυμάμαι
Αν πέρασα ποτέ μου από εκεί
Δεν θυμάμαι, δεν θυμάμαι
Αν έζησα ποτέ μου μέσα εκεί

Θυμάμαι ένα σπίτι με βγαλμένες τις πόρτες
που κρύβονταν μέσα του οι ανίκανες ώρες
ένα σπίτι μεθυσμένο απ' τα χνωτα της νύχτας
να ζητάει στο σκοτάδι τη σκιά της αλήθειας

Θυμάμαι ένα σπίτι που γιάτρευε τη θλίψη μου
στη στοιχειωμένη του σιωπή
Μα δεν θυμάμαι, δεν θυμάμαι
Αν πέρασα ποτέ μου από εκεί
Δεν θυμάμαι, δεν θυμάμαι
Αν έζησα ποτέ μου μέσα εκεί

Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2011

ΠΑΛΙΑ ΠΛΗΓΗ-ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Στίχοι -Μουσική: Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Βαθιά πληγή, παλιά πληγή
μονάκριβη δική μου
την ξεριζώνω απ' την καρδιά
φυτρώνει στην αυλή μου
την ξεριζώνω απ' την καρδιά
φυτρώνει στην αυλή μου
βαθιά πληγή, παλιά πληγή
μονάκριβη δική μου

Ανθίζει καταχείμωνο
που οι φωνές κοπάζουν
έχει τη φυλωσσά πυκνή
και νύχια που χαράζουν
έχει τη φυλωσια πυκνή
και νύχια που χαράζουν
ανθίζει καταχείμωνο
που οι φωνές κοπάζουν

Αγάπημενα πρόσωπα
αγαπημένα μάτια
έρχονται σαν τα κύματα
και αφήνουν κατακάθια

Μαραίνεται απ' το γέλιο μου
πίνει απ' τα δάκρυα μου
έρχεται στις παρέες μου
και κλέβει τη μιλιά μου
έρχεται στις παρέες μου
και κλέβει τη μιλιά μου
μαραίνεται απ' το γέλιο μου
πίνει απ' τα δάκρυα μου

Βαθιά πληγή, παλιά πληγή
πες μου τι να κοιτάξω
να μπω σε κόσμο σκοτεινό
ή πάλι να αγκαλιάσω
να μπω σε κόσμο σκοτεινό
ή πάλι να αγκαλιάσω
βαθιά πληγή, παλιά πληγή
πες μου τι να κοιτάξω

Αγάπημενα πρόσωπα
αγαπημένα μάτια
έρχονται σαν τα κύματα
και αφήνουν κατακάθια