Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2011

ΓΑΖΑ

Μια γάζα
για την Γάζα
με τα βάζα
σπασμένα καράβια.
Στην θάλασσα που ενώνει
στη σφαίρα που σκοτώνει
με πετρέλαιο κι αηδία
η θάλασσα Νίκο Καββαδία
είναι πόρνη.
Όταν στην πληγή ζυγώνει
-είναι πιο μόνη κι απο μόνη-
το χέρι δεν ζητά ελεημοσύνη
τα πετροδόλλαρα αφήνει
πιάνει μια χούφτα ελπίδα
μαγνητίζει την πυξίδα
τα ονειρά μας στην κηδεία
είναι φωτιά Νίκο Καββαδία.

-είναι κάτι πιο βαθύ που μας λερώνει-

Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2011

ΤΟ ΦΩΣ ΔΕΝ ΚΑΙΕΙ



Μέρες απλήρωτες
επισκέφθηκαν την πικρή πατρίδα μου
Δείξαν τα δόντια τους
στο ασημένιο πεζοδρόμιο
ρίξαν φωτιά στις κάμερες που απεργούσαν
για να γεννήσει ο φόβος
μια νέα υποταγή.
Μέρες αγέλαστες
μάζεψαν απ τα σκουπίδια
την αξιοπρέπεια μας
την βούτηξαν σ’ ένα ποτήρι με αίμα
και έκαναν πρόποση στα σκυλιά των δρόμων.
(Μέρες πέτρινες
γυρίζουν ταινία την ζωή μας
-έντονοι διάλογοι
με δάκρυα στα μάτια
της τυφλής παρουσιάστριας-
δεσμεύουν την ελευθερία
στα καμαρίνια
ενός ιδεατού θεάτρου
που δεν παύει να είναι θέατρο).
Μέρες που ξύπνησαν
για να εξημερώσουν την ντροπή
και την ανατολή να ξεπαστρέψουν
επισκέφθηκαν την πικρή πατρίδα μου.
Κι αυτή ούτε ένα σπασμένο δόντι
δεν κατάφερε να μας επιστρέψει.

Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2011

ΘΑ ΣΥΣΤΗΘΩ ΕΝΑ ΠΡΩΙ

Θα συστηθώ ένα πρωί
Στην πιο γλυκιά μου σκέψη
Σαν κάποιος που ξεκίνησε
Σκιές για να μαζέψει.

Θα συστηθώ ένα πρωί
Στου φόβου μου την μπέσα
Σαν κάποιος που γεννήθηκε
Στα όνειρα του μέσα.

Θα συστηθώ ένα πρωί
στους κόλακες του πόνου
σαν κάποιος που ξεφούσκωσε
τα λάστιχα του χρόνου.

Θα συστηθώ ένα πρωί
στου έρωτα την βρύση
σαν κάποιος που ανάτρεψε
το λογικό στη φύση.