Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2011

ΜΑΝΟΣ ΛΟΙΖΟΣ

Σαν σήμερα, το 1982, έφυγε από τη ζωή ο Μάνος Λοΐζος.



Στίχοι: Δώρα Σιτζάνη
Μουσική: Μάνος Λοΐζος
Πρώτη εκτέλεση: Δήμητρα Γαλάνη


Σε ψάχνω
στα λαμπρά σφαγεία των δρόμων
στις νευρωτικές διαδρομές
σε σταθμούς και στοές
σε ψάχνω
στα μικρά τα στοπ στ' απαγορεύεται
στα τρύπια μου χέρια
στη θάλασσα που δε θα 'ρθει ξανά
βαρέθηκε ν' αλλάζει χρώματα
για να την αγαπάμε.

Σε ψάχνω
στις παλιές φωτογραφίες τις χλωμές
όπου δεν μπορώ να σε βρω
σε ρυθμούς και κραυγές
σε ψάχνω
στον καθρέφτη π' άφησες το πρόσωπό σου
κι αυτός ράγισε
μες στ' ανθρωπομάρκετ το τρελό
σκουπίδι και Θεός μέσα στον πυρετό σε ψάχνω.

Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2011

ΠΡΟΝΟΜΙΟ


Ο δρόμος για τον ύπνο
Κι ο δρόμος για το όνειρο
Ποτέ δεν είναι ο ίδιος.
Ο ένας φτάνει από ψηλά
Από τα απάτητα βουνά
Κι απ’ τα κρυμμένα δάση.
Ο άλλος σέρνει στη φωτιά
Τα φτερωτά μας τα κορμιά
Να γιατρευτεί η πλάση.

Και συναντιούνται μόνο
Μια φόρα το χρόνο
και κει μετρούν τον πόνο.

Ο δρόμος για τον έρωτα
Κι ο δρόμος της αγάπης
Ποτέ δεν είναι ο ίδιος.
Ο ένας στέλνει βιαστικά
Μηνύματα και φυλαχτά
Τον χάρο να χορτάσει
Ο δεύτερος δεν προσπαθεί
Μαζί σου ν' αποκοιμηθεί
Κι ίσως σε προσπεράσει.

Μα συναντιούνται μόνο
Μια φόρα το χρόνο
Και κει μεθούν τον πόνο.

Ο δρόμος για τη λευτεριά
Και της σκλαβιάς ο δρόμος
Πάντα ο ίδιος ήταν.
Έχει τον ύπνο αδερφό
Και ένα όνειρο κρυφό
Ποτάμια να σκεπάσει.
Στον έρωτα δίνει ευχές
Και στην αγάπη προσευχές
Μήπως μας ξεγελάσει

Μας συναντά όταν δεν έχουμε
Προνόμιο ν’  αντέχουμε
Στον πόνο πια να τρέχουμε


Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2011

ΚΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ

Τώρα,
μονάχα ένας σκύλος με λαμπιόνια στη ουρά
με υποδέχεται,
αλλά κι αυτό είναι κάτι.
Σήμερα η χειραψία μου μεταφράζει
το κλάμα ένος μωρού,
αλλά κι αυτό είναι κάτι.
Σπινθήρες στο κενό
απογειώνουν το βλέμμα μου,
αλλά κι αυτό κάτι είναι.
Σήμερα,
γυμνός περίμενα τα νέα
και τα αποτελέσματα των λόγων μου,
αλλά κι αυτό είναι κάτι.
Γνωρίζω μια μικρή αυλή
στην άκρη του μυαλού μου
κι εκεί θα δέσω το στεφάνι μου,
στην πλαστική ζωή θα το αφιερώσω.
Αν φανεί κάποιος και με ζητήσει,
-ρωτήστε τον πρώτα τι χρώμα έχουν τα πρωτοβρόχια-
από τις αγορές εργασίας
ή
απ' του έρωτα τα χαρακώματα,
να του σταυρώσετε το γέλιο μου
σ' ένα τετράδιο σχολικό
και ας περάσει αύριο για τα περεταίρω.
Σήμερα
αυλάκια έχει ο αυχένας μου
αλλά με περιμένει
ένα φωτεινό δάκρυ
κάτω από το στρώμα,
κι αυτό είναι κάτι. 

Florence + The Machine - What The Water Gave Me

Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2011

Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΣΟΥ


«Τον αληθινό κόσμο…»
μου είπε χθες βράδυ η απουσία σου
«…θα τον συναντήσεις στα χρόνια που δεν θα μιλούν
για ήρωες και κατορθώματα κάτω στο μπαρ…»
Από τότε δεν ξυπνώ τα μεσάνυχτα
κι έχω μια σκυλίσια τεμπελιά για ζωή.