Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2012

ΑΤΙΤΛΟ #1

Ξεκινώ απ’ την καινούρια αρχή του απροσδόκητου.
Συμβουλεύω τις εικόνες μου να μην δώσουν
Την διορατικότητα τους, σε όλη αυτή την οφθαλμαπάτη.
Παρηγορώ τον μελλοθάνατο γείτονά μου.
Δεν τον αφήνω να τις αρπάξει.
«μια μέρα…»
Είναι η ευχή που επινοούμε
Για να κατασταλάξουμε την ελπίδα.
Η στιγμή ας αφεθεί ελεύθερη.
Απροσδιόριστη.
Παραμονεύω για το κλάμα
Της έλλειψης χρησιμότητας
Για κάθε πράξη ή απραξία.
Είμαι ο αλήτης μιας λογικής
Που οικειοθελώς δεν καρποφορεί…
…ακόμα!
Η χαρά της περιφρόνησης
Το γέλιο του χλευασμού.
Το ανάπηρο σου λεξιλόγιο.
Ό,τι έχεις σκαρφιστεί για να πληγώνει.
Ό,τι έχεις επινοήσει για να ενθουσιάσει.
Είμαι οτιδήποτε εκτός από ένα τέλος,
Μια αρχή ή  μία μέση.
Είμαι όλα αυτά μαζί κι ας μην είμαι.



Από την ποιητική συλλογή :"Πόσα ποιήματα χωράει ο σάκος;" Εκδόσεις Χαραμάδα 2007



Δεν υπάρχουν σχόλια: