Κυριακή, 6 Ιανουαρίου 2013

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΠΕΝΤΕ ΣΤΑ ΕΞΙ

Αναπνέω την κάπνα των ερειπίων.
Μητέρα των αναπάντεχων θαυμάτων
έγινε το φωτιστικό της υπόγειας κουζίνας.
Κρύωνω από ατυχία
και κατασκευάζω πάζλ από τσίγκινα κουτάκια
κονσέρβας.
Ανανεώνω κάθε τόσο την συνδρομή μου
στην καθημερινότητα, αν και πια
τα λεπτά εις βάρος μου κυλούν .
Όπως και να' χει όμως
δεν βλέπω δελτία ειδήσεων,
δεν προλαβαίνω να ενημερωθώ για τον επόμενο πόλεμο,
νοθευμένο πετρέλαιο με ταιζούν οι γείτονες,
νοικιάζω τα μάτια μου για να βλέπουν
κυριακάτικες εφημερίδες οι τυφλοί,
στα ύψη το ρεύμα και οι φίλοι άφραγκοι,
κούπα το τηλέφωνο,
τα μαλλιά μου ασπρίζουνε στον κρόταφο,
κανένα σημάδι από τις προφητείες δεν βρήκε
στόχο,
υπέροχη εποχή για συγκρούσεις αλλά
δεν φτάνει το όπλο και το μαχαίρι
δεν φτάνει η ανυπακοή,
το μπαρούτι μυρίζει κόσμο,
οι ψυχολόγοι κι οι ψυχοθεραπευτες
πρώτοι στις αυτοκτονίες,
και οι παλιοί δεν λένε να κάνουν στην άκρη.

Σκεφτόμαι να σταματήσω τον χρόνο σε μια φωτογραφία.





2 σχόλια:

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ είπε...

Θεωρώ το ποίημα σου πολύ ωραίο! Το αναρτώ στους Ποιητές του Κόσμου..
Καλό βράδυ! Συγχαρητήρια!

ΑΝΤΡΕΑΣ ΤΣΙΑΚΟΣ είπε...

Ευχαριστώ πολύ !