Σάββατο, 4 Οκτωβρίου 2014

ΜΟΙΡΑΣΜΕΝΟΣ

Ξεσκονιζω τ' αποθημένα μου
όπως ξοδεύεται η θάλασσα στα άναρχα ποτάμια,
τραυματίας ή ανακαινιστής της απλότητας
φυλακίζομαι , ελευθερώνομαι,
από την στάχτη της λογικής ξεπλένω τα ρούχα μου,
καταιγίδες από λέξεις είναι το δικό μου φθινόπωρο.
Κρύσταλλα έχω για νύχια,
κάθε φορά που ασπάζομαι την νωθρότητα μου
της κόβω κι από ένα κομμάτι,
σε λίγο θα μείνει μισή,
ούτε να ζητιανέψει δεν θα μπορεί.
Αν δεν πονούσαν οι αναμνήσεις
δεν θα ήταν άστρα να τις βλέπουμε,
τίγρεις θα ήταν και θα μας μαθαίνανε
μακρία τους να τρέχουμε.
Παραπλανώ ακόμη και την ίδια την ουτοπία,
κλέβω στο μοίρασμα την ύπαρξη,
όλα δικά μου και τίποτα δικό μου,
γυρίζω τους καθρέφτες των αυτοκινήτων ανάποδα,
να βλέπουν τι τους περιμένει,
-οδηγώντας με σενάριο τρόμου στο σύστημα πλοήγησης-


Εκμεταλλευτής δευτερολέπτων,
να ένα επάγγελμα που θα φέρει μαζί του
το μέλλον.


Δεν υπάρχουν σχόλια: