Σάββατο, 23 Αυγούστου 2014

Η ΤΡΑΜΠΑΛΑ

Δίπλα απ' το χάος τραμπαλίζουμε,
κρατάς μαχαίρι κοφτερό
και μια αρρώστια χαρτογραφημένη ανάποδα
από τα σύμβολα
πετάς στην φωτιά.
Δοκιμάζω και καίγομαι.

Η αφέλεια μου είναι για το Γκίνες.

Γιορτάζουμε που είμαστε ζωντανοί και σήμερα,
αρκετά πληρώσαμε στις συνταγές των φαρμακοποιών,
με δυο- τρεις σταγόνες έγκλημα στην οθόνη
οργανώνουμε το μέλλον μας.
Τι σημασία έχει ο χρόνος και η κούραση
όταν διαλέγω κουπόνια από τα μάτια σου,
ιδανικά τα χείλη σου δεν ξεστόμισαν ποτέ,
μου έστρωσες να κοιμηθώ στο άπειρο
και ξύπνησα στο κβαντικό σου πεδίο
αναμαλλιασμένος και γεμάτος τρυφερότητα
σου είπα " οι ξένοι ,ενδεχομένως, που μας ρυπαίνουν τ' όνειρο
είμαστε εμείς δίχως ρούχα,
είμαστε εμείς οι νικημένοι ,
είμαστε εμείς που λατρέψαμε το τίποτα".
Δακτυλικά αποτυπώματα από τον ουρανιο Λόγο
κανείς δεν ζήτησε,
νερό από την φωτιά κανείς δεν πήρε,
αν ρωτήσεις τους δρόμους το όνομά τους
οι χάρτες θα κρεμαστούν στα σχολικά βιβλία,
τα φανάρια και οι πινακίδες
στις σχολές οδήγων θα κάνουν απεργία.
Εύχομαι να με θυμηθείς
όταν δεν θα  τσιμπά το δόλωμά σου,
πριν ,ασθαίνομοντας, παράφωνα
μου τραγουδήσεις:"Είμαι τυχερός, νιώθω τυχερός..."
λιβανίζοντας τις κατάρες στα σακατεμένα κουζινικά
στο νεροχύτη του έρωτα.
Στην ουτοπία δεν ρίχνει ζάρια ο θάνατος
τζογάρει στις μπανανόφλουδες ο πίθηκος μέσα μας,
όποιος διαλέγει λογική στάνταρ άσσο
στο κουπόνι της ζωής
να έρθει να λογαριάσουμε τα χνώτα μας κάποια στιγμή,
μήπως εγώ που ξόδεψα χρόνια δώδεκα
στον τάφο επάνω του πατέρα μου,
για να δικαιολογήσω την αναπηρία μου,
βγάλω τα σπασμένα.
Θα τραγουδήσω μεταγλωτισμένους καημούς
στο νησί σου,
ρωτώντας κάθε παγετό " που πάει για το ανεκπλήρωτο;".
Στα γενέθλια της εποχής μου
ντυμένος αρλεκίνος ο Καρυωτάκης
κρατά την τούρτα,
κεράκι είναι τα ποιήματα
που σβήνουν και ξανανάβουν,
οι συγγενείς λένε πως δεν με ξέρουν
μου ζητάν να φύγω
μα κανείς δεν τους είπε πως είμαι η ευχή
του μικρού τους  παιδιού.
Ξεπληρώνω τα χρέη μου στην ασημαντότητα
βασιλεύω στο Δέλτα του Ινάχου ποταμού,
και τραμπαλίζω δίπλα από το χάος
που συνέπεσε στην αυλή σου να εκβάλλει.

 






Παρασκευή, 15 Αυγούστου 2014

ΤΟΝ ΧΕΙΜΩΝΑ ΘΑ Σ' ΑΓΑΠΩ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ

Είναι οι νύχτες μας υγρές
-δεκαπεντάγουστος-
δεξιά ο Τσινάσκι , ο μαύρος γάτος μας,
αριστερά τα τρία ρουμπαγιάτ,
εσύ τρεκλίζεις κλαίγοντας προς το μπάνιο,
μα μη φοβάσαι τον χειμώνα θα σ' αγαπώ περισσότερο.
Ο Άρης κι η Νατασσα στο Βερολίνο
πλέκουν τις τσάντες που ρυθμούς ξεβράζουν,
ο Αθανασόπουλος σιωπά,
μα μη φοβάσαι
τον χειμώνα
θα σ' αγαπω περισσσότερο.
Το straw dogs καλά περνά στη Κύπρο
κι ο  λυράρης στο Λονδίνο αλυχτά,
δινεί το γλέντι του ο Γούλης στους έγκλειστους,
μα μην ξεχνάς
τον χειμώνα
θα σ' αγαπω περισσσότερο.
Ο Παπ με μια τρελή Σαλονικιά
ταξιδεύει ,
στο λεωφορείο χωρίς τουαλέττα,
ο Κουγιάς λέει έχει επισκέπτες,
μα μην φοβάσαι
τον χειμώνα
θα σ' αγαπω περισσσότερο.
Ο  Νικολόπουλος απέκτησε ένα θραύσμα στην καρδιά
και ο Πιτσάκης τρεμουλιάζει στις ειδήσεις,
ο Τζούνιορ βρίζει τον Ματζανά
από την Κρήτη,
μα μην φοβάσαι
τον χειμώνα
θα σ' αγαπω περισσσότερο.
Ο ανηψιός μου κρατά στην μπάλα του την οικουμένη,
ο Θόδωρας την ποίηση μελετά,
-στο κερί μου θα κλάψω ο γέρος αλήτης,-
ο Αποσπερίτης ετοιμάζει παιδί,
μα μην φοβάσαι
τον χειμώνα
θα σ' αγαπω περισσσότερο.
Η μάνα μου τσιμεντώνει την παιδική μου ηλικία
ο πατέρας  μου ακόμη και νεκρός τα πίνει
-τα ίδια κι ο αδερφός μου-
είμαι μπροστά στον  Γιάννη
που εκτυπωνει την μαβιά λάμψη μας
μα μην φοβάσαι
τον χειμώνα
θα σ' αγαπω περισσσότερο.
Ο Λυκούργος στο CIRCULO
αλφαδιάζει τη νίοτη μας,
το χιούμορ μ΄έχει διαλέξει παρτενέρ,

μα μηνφοβάσαι
τον χειμώνα
θα σ' αγαπω περισσσότερο.