Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2015

ΜΠΙΣΚΟΤΑ ΒΙΝΥΛΙΟΥ

Θυμάμαι τα παλιά ,
τα χρόνια που ήμουν πολύ πιτσιρίκας για να καταλάβω
αλλά και πολύ μεγάλος για να αντιληφθώ
τους μικρούς θανάτους του σπιτιού μου,
μπορεί καθημερινή να ήταν ,
μπορεί σαββατοκύριακο,
τι σημασία έχει τώρα πια ,
να βγάζουμε τους δίσκους του πατέρα μου
στοίβες στο σαλόνι,
τον έναν δίπλα στον άλλο,
επάνω στο πάντα καθαρό χαλί
το κόκκινο της μητέρα μου,
δεν υπήρχε ίχνος ζέστης,
ταβάνια πέφταν από την υγρασία,
τζάμια θολά από το κρύο,
"πρόσεξε Γιώργο τα παιδιά
να μην κρυώσουν" φώναζε η μάνα μου,
καμία απάντηση από τον πατέρα μου ,
Άσσος σκέτο βαρύ
έκαιγε τα μουστάκια του,
και  μας έλεγε με φωνή σκύλου
που φωνάζει αλλά δεν δαγκώνει,
" πρώτα ανοίγουμε το ντύμα,
μετά κοιτάμε το εξώφυλλο,
αν είναι ξεκολλημένο τον αφήνουμε στην
αριστερή πλευρά,
αν όχι στη δεξιά,
τα σαραπεντάρια είναι για άλλη φορά"
έλεγε στον αδερφό μου,
η αδερφή μου ανακάλυπτε
το ανδρικό σύμπαν
και τα πετούσε να δεί αν επιστρέφουν,
επέστρεφαν αυτά,
αλλά κομμάτι σπασμένα,
θα έλειπε ένα λεπτό από το πρώτο τραγούδι,
μερικές φορές και ολόκληρο,
άχρηστος πια για παιχνίδι
αλλά και για άκουσμα
"στην άκρη λοιπόν μετά σκουπίδια αυτός"
έλεγε ο πατέρα μου,
μαθαίναμε τα χρώματα
από τις ετικέτες,
αυτό είναι μωβ,
αυτό είναι κίτρινο,
αυτό είναι κόκκινο,
"όχι αυτό είναι ροζ "έλεγε η αδερφή μου,
και ναι ήταν ρόζ τελικά
μετά από απόφαση του πατέρα ,
η αριθμητική ήταν κι αυτή στο μάθημα,
πόσοι δίσκοι είναι σπασμένοι ,
πόσοι ξεκολλημένοι και πόσοι
σε καλή κατάσταση ,
"είκοσι ξεκολλημένοι
πενήντα καλοί,
και δεκατρείς σπασμένοι" μπαμπά,
"ωραία
στα ξεκολλημένα εξώφυλλα
θα βάλουμε λίγη κόλλα
-το πρώτο μάθημα καλλιτεχνικών-
και θα τους στοιβάζουμε τον ένα πάνω στον άλλο,
για να κολλήσει το εξώφυλλο,
τι γράφει εδώ" ;
"Ντούρς "μπαμπά
"όχι Ντόρς γράφει" μας απαντούσε
"τα δύο οο διαβάζονται ο "
-τα πρώτα μαθήματα στα αγγλικά
που δε τελειώσαμε ποτέ-
στο πικάπ θα έπαιζε σίγουρα
κάποιος δίσκος των TALKING HΕΑDS
ή BEATLES ή ANIMALS
-είχε κυκλοφορήσει τότε
μια συλλογή των ANIMALS-
η γειτονιά θα μας περίμενε,
πότε θα μαλώσουν αυτοί
πότε θα πλακωθούν,
πότε θα βγουν στην εξώπορτα
γδαρμένοι και τρελαμένοι
με τα παιδιά δίπλα τους να κλαίνε,
ίσως να ήμασταν το καθημερινό στοίχημα
της γειτονιάς,
πολύ πριν βγει το " ΠΑΜΕ ΣΤΟΙΧΗΜΑ"
Γιώργος μεθυσμένος: 1,05
Μαρία χτυπημένη :1,015
παιδιά να κλαίνε: 1,25
-η απόδοση είχε ανέβει
γιατί μετά από όλα αυτά εμείς
κλαίγαμε σιωπηλά-
τα παιδιά από τα γύρω σπίτια
αδιάφορα από τα παραπάνω στοιχήματα
έπαιζαν μπάλα στο τσιμέντο
κάτω στην πυλωτή,
EURO 87,
o Φαν Μπάστεν στα ντουζένια του,
γκολ και σπασμένη τριανταφυλλιά
άουτ και πεταμένα λεμόνια στην αυλή,
η μόνη τους ανησυχία
μη σκάσει η χιλιομπαλωμένη μπάλα,
η δήθεν δερμάτινη ,
πληρωμένη 999 δραχμές
από το μεγάλο σούπερ μάρκετ,
ή από τα χαρτάκια που μαζεύαμε,
μετά ερχόταν η ώρα του δεκατιανού,
μύριζαν μπισκότα από το φούρνο
ή έτσι  νομίζαμε,
μπισκότα βινυλίου τα ονομάζαμε
κι ας ήταν ψωμί με βούτυρο ,
κι ας ήταν ψωμί καψαλισμένο
στη σόμπα πετρελαίου,
αγορασμένο με άδεια μπουκάλια μπύρας
επιστρεφόμενα,
τα ακουμπούσε η μητέρα μου
στο στρογγυλό της προίκας της τραπέζι,
" όχι οι λίγδες στους δίσκους "
φώναζε ο πατέρας μου,
μα ποιός να τον προσέξει
"όχι ψίχουλα στο χαλί" φώναζε η μάνα μου ,
μα ποιός να την ακούσει,
είχαμε αποφύγει
έστω για λίγα δευτερόλεπτα τη σύγκρουση τους
ή έστω  έτσι νομίζαμε ,
μα ποιος  να τα φάει όλα αυτά
αφού το στομάχι μας ήταν ασφυκτικά γεμάτο
από τις μελωδίες των τραγουδιών,
σίγουρα φουσκωμένο από τον φόβο μας
μήπως εμείς τα παιδιά τους
ήμασταν η αρχή των προβλημάτων τους,
η μητέρα μου ίσως να είχε ρεπό από την δουλειά της
-και τι μας ένοιαζε εμάς -
ο πατέρας μου άνεργος- άεργος
-πόσο μας ένοιαζε εμάς -
τι θα λέγαμε στο δάσκαλο ,
τι στο διάολο θα λέγαμε στους εαυτούς μας,
ποιο ψέμα-αλήθεια- θα ήταν κατάλληλο για τους συμμαθητές μας,
αλλά  οι δίσκοι από την κόλλα στέγνωσαν,
η αδερφή μου γέννησε έναν καινούριο Γιώργο,
καμία νέα  Μαρία στο προσκήνιο ,
και ίσως
εγώ
η αδερφή μου,
ο αδερφός μου,
να γίναμε ο δίσκος
ο σπασμένος,
ο ξεκολλημένος,
ο δίσκος
ο κάτω,
ο τελευταίος,
που βαραίνετε
από τους δίσκους
που έχουν κολλήσει
και -εμείς-
μείναμε για πάντα ξεκολλημένα εξώφυλλα ,
στον πάτο της στοίβας.


Δεν υπάρχουν σχόλια: