Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2015

ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΑΕΡΑ

Οι φίλοι,
στη πόλη με περίμεναν
μα εγώ βουνά σκαρφάλωνα.

Τα εισητήρια μου τρυπημένα
για τον εξώστη του ονείρου,
πέτρες ματωμένες τα καθίσματα,
γη ταλαιπωρημένη η σκοτεινή αίθουσα.

Στέγνωσε η ανάσα μου
κι έγινε βήχας η εκπνοή,
μα κρατώ ακόμη το στέρνο μου
υγρό για να κυλάω.

Δεν περιμένω τα πουλιά
για να πετάξω,
δεν περίμενα τον ύπνο
για να ονειρευτώ.

Καθαρίζω τα νεφρά μου
Τα σαββατόβραδα
Κι αναλογίζομαι
Τους πληγωμένους κάδους
Των νεκρών δρόμων.

-Όσα σκορπίζει το κεφάλι μου
τα συναντώ στα πόδια μου.-

Δεν περιμένω τα πουλιά
Για να πετάξω.


Δεν υπάρχουν σχόλια: