Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2016

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ


Στα όνειρά μου γίνομαι φονιάς
κλέβω τρένα ,
τυπώνω κάλπικα χαρτονομίσματα,
δίνω όνομα στις Α.Ε,
μαθαίνω μπουζούκι από τον Βαμβακάρη,
με χαστουκίζει ο Ρένος Αποστολίδης,
ο Σιδηρόπουλος ζεί,
ο Αγγελάκας είναι με τον Καρρά
και ψάχνουν όνομα για συγκρότημα,
τα μάγουλα των παιδιών κοκκινίζουν από τα χάδια,
ο γιατρός είναι άγνωστη λέξη
η δημοκρατία είναι μια σκέψη ,
δεν υπάρχουν Νόμπελ και τιμητικές εκδηλώσεις,
όλα τα κόμικς δεν είναι Μίκυ Μάους,
οι ταράτσες δεν έχουν κεραίες τηλεόρασης.

-Πηγαίνω στο μέλλον αλλά τυφλώνομαι από μια άγνωστη αιτία,
κι όταν επιστρέφω λέω ασυναρτησίες του τύπου:
"Κανείς δεν ζεί αιώνια εκτός αν είναι πλούσιος.-"

Στα όνειρα μου ,
τα παραμύθια τα λένε τα εγγόνια στις γιαγιάδες,
ο εφοριακός ξέρει απ' έξω όλους τους στίχους του Άσιμου,
ο Μακρής κάνει πανελλήνιο ρεκόρ στο άλμα εις ύψος
και πίνει γάλα στην ταράτσα του,
η μπύρα έχει περισσότερη βιταμίνη C από το πορτοκάλι,
τα φωτομοντέλα διαβάζουν Αριστοτέλη,
ο Μπετόβεν ακούει  τις μελωδίες του κόρνου στην Ενάτη Συμφωνία,
η Αφρική βοηθά οικονομικά  την Αμερική ,
δεν υπάρχει  Στάλιν
δεν υπάρχει Χίτλερ,
δεν υπάρχει Βελουχιώτης,
δεν υπάρχει Μεταξάς και Παπαδόπουλος,
δεν υπάρχει ο Μάρκος ,
δεν υπάρχει Τσε Γκεβάρα,
δεν υπάρχει Μακαρθυ,
δεν υπάρχει Πινοτσέτ ούτε Αλλιέντε.
Στα ονειρά μου,
ο θάνατος είναι παιδική αρρώστια
εκτός κι αν είσαι οπαδός θρησκείας,
ομάδας,
πολιτεύματος,
κόμματος,
φυλής,
χρώματος,
ή συνδικαλιστής.
Στα όνειρά μου
γίνομαι φονιάς,
σκοτώνω την θλίψη και το πρέπει,
τον ψυχαναγκασμό και την εργασία,
τους δικηγόρους και τους δικαστές σκοτώνω,
 κι όταν ξυπνάω μια Αγκάθα Κρίστι
με λυτρώνει στην τελευταία σελίδα της
και με αθωώνει.



Δεν υπάρχουν σχόλια: