Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2016

ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΠΩ Σ' ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΒΓΑΙΝΟΝΤΑΣ

Σκουπίζω τα λερωμένα χέρια μου
στα ρούχα σου ευτυχία,
πεταμένη Αποκριά
πίσω απ' τις μάσκες
η χρυσή μου πολυτέλεια,
δάκτυλο που δείχνει πορεία προς τα πάνω,
μα ούτε ουρανό γυρεύει, ούτε Θεό,
ο πόνος που μου αντιμιλά.

Κρατάω μια αλυσίδα στο χέρι μου.
Κατηγορώ το πλοίο που έχασα.

Ήρθα να σπουδάσω αισιοδοξία
από μια χώρα μακρινή,
κάνω μασάζ στις πλάτες των απούλητων βιβλίων,
θεωρητικά είμαι αριστούχος
στην πρακτική όμως σχεδιάζω παρτιτούρες αντί για άλογα
τραγουδάω τις βροχές,
πουλάω αντιπαροχή τα σύννεφα ,
φτιάχνω χέρια για τις προτομές,
είμαι ο σκύλος που γαβγίζει σ' έναν άγνωστο θόρυβο,
γλύφω το ρουθούνι που αναπνέω για παιχνίδι,
στα τρία κόρνερ πέναλτι
κραυγάζει η παιδική μου ισορροπία.

Η θεία μου είχε ένα μαγαζί
στη πρόνοια,
θα το πουλήσω τώρα που πέθανε
και θα κάνω τον γύρο του μυαλού μου
σε 80 ανεμόμυλους,
παρέα με επικίνδυνους Σάντσο Πάντσα,
κι αν γλιτώσω απ' την περιστροφή,
ψάρι στον πάγο θα γίνω,
φορτίο εύθραυστο στη ράχη της λύπης,
να δεί κι αυτή τι γλύκα έχουν τα μάγουλα
όταν δακρυζει η αγάπη σου απεγνωσμένα για ζωή.

Αλφαδιάζει το σύμπαν
ο νέος ιδιοκτήτης του κόσμου,
πήρα υγραέριο , πήρα στολές ΡΒΧΠ,
όχι άλλοι καθρέφτες ευτυχία,
εσύ σπάζεις σε χίλια κομμάτια,
τι με ρωτάς τώρα γιατί σε βλέπω δυο κομμάτια,
μισή να μου γελάς
μισή να μου δακρύζεις;
Δυο μάτια έχω.




Δεν υπάρχουν σχόλια: