ΝΕΡΟ ΚΑΙ ΛΑΣΠΗ

Το γέλιο σου αντηχεί
Σαν πριόνι στο δάσος
Με χτύπησες στην πλάτη
Μα πόνεσε η καρδιά μου
Και έστειλε σήμα στα δάκρυα
Να ζυγίσουν την θλίψη μου
Καίει η άμμος καίει η απόσταση
Γυμνά πόδια περπατούν
Στην αμμουδιά του κόσμου τούτου,
Και μπαρκάρεις μ ένα καΐκι
Σαν καναπέ διθέσιο
Για να μας πείσεις πως γεννήθηκες από νερό και λάσπη

Σχόλια

Ο χρήστης Lilly είπε…
Πολύ όμορφο, ειδικά ο τελευταίος στίχος..

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΒΟΡΕΙΑ-ΒΟΡΕΙΟΑΝΑΤΟΛΙΚΑ / ΝΕΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΥ

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΕ ΘΥΜΑΤΑΙ ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

ΠΡΟΫΠΑΡΧΟΥΝ ΤΟΥ ΑΡΩΜΑΤΟΣ ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ