Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από 2010

ΕΚΠΟΜΠΗ 14-12-2010

Η ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ ΑΝΕΒΗΚΕ ΣΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΕΚΠΟΜΠΩΝ
ΚΑΛΗ ΑΚΡΟΑΣΗ

Κάθε Τρίτη απο την συχνότητα του Ανατολικού fm 95,8
απο τις 21.00-22.00 ο Ανδρέας Τσιάκος
θα παρουσιάζει την εκπομπή:
"ΣΑΝ ΤΗΝ ΞΥΣΤΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΓΟΜΑ"(Ρε τι έχουμε πάθει)!

Μέσω διαδικτύου:
http://live24.gr/radio/generic.jsp?sid=703
http://www.e-radio.gr/player/player.el.asp?langID=1&sID=664
http://www.anatolikosfm.gr/


Τραγούδια, ποιήματα, συνεντεύξεις, παρουσιάσεις, βλακείες
θα τα βρείτε όλα σε μια εκπομπή.

Ενάντια λοιπόν στο καθεστώς του Λαζόπουλου
ελπίζω εστω και ένας να με ακουσει...

Για επικοινωνία με την εκπομπή
στο τηλέφωνο:
+30 2751026545
και στο email:
tsiakosan@gmail.com

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΣΠΑΖΕΙ Η ΓΝΩΣΗ (ΣΑΝ ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΝΗ ΣΦΑΙΡΑ)

Εικόνα
ΜΙΑ ΕΜΜΕΤΡΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ  ΤΟΥ BREAK ON THROUGH(TO THE OTHER SIDE)
                                                       (JIM MORRISON)










H μέρα καταστρέφει την νύχτα
-το γνώριζες αυτό;-
Η νύχτα χωρίζει στα δύο την μέρα
Κι εγώ προσπάθησα να τρέξω και να κρυφτώ
Εκεί που σπάζει η γνώση σαν κρυστάλλινη σφαίρα.


Κυνηγήσαμε κάπου εδώ τις απολαύσεις
-σκακιέρα και χάρτης μαζί;-
Σ ένα λάκκο βαθύ θάψαμε την γιατρειά και την τρέλα
(Υπενθυμίζω πως το δάκρυ είναι χρόνος που ζει)
Εκεί που σπάζει η γνώση σαν κρυστάλλινη σφαίρα.


ο εξερευνητής μπορεί να την λατρέψει


Βρήκα μια άγκυρα στο οπλοστάσιο σας
-η λογική είναι όπλο αδειανό!-
Στο όραμά σας μια μαύρη παντιέρα
μα ήταν τρύπια σαν μάτια που κοιτούν το κενό
Εκεί που σπάζει η γνώση σαν κρυστάλλινη σφαίρα.
Κινηματογράφησα το όνειρό μου
-καθάρισα την καμινάδα!-
Από την πύλη του νου συνόδεψα την επόμενη μέρα
Και τις μέρες που μοιάζουν σαν Μεγάλη Εβδομάδα
Εκεί που σπάζει η γνώση σαν κρυστάλλινη σφαίρα.



















Γιώργος Σεφέρης- Αφήγηση

Αυτός ο άνθρωπος πηγαίνει κλαίγοντας
κανείς δεν ξέρει να πει γιατί
κάποτε νομίζουν πως είναι οι χαμένες αγάπες
σαν κι αυτές που μας βασανίζουνε τόσο
στην ακροθαλασσιά το καλοκαίρι με τα γραμμόφωνα

Οι άλλοι άνθρωποι φροντίζουν τις δουλειές τους
ατέλειωτα χαρτιά παιδιά που μεγαλώνουν
γυναίκες που γερνούνε δύσκολα
αυτός έχει δυο μάτια σαν παπαρούνες
σαν ανοιξιάτικες κομμένες παπαρούνες
και δυο βρυσούλες στις κόχες των ματιών

Πηγαίνει μέσα στους δρόμους ποτέ δεν πλαγιάζει
δρασκελώντας μικρά τετράγωνα στη ράχη της γης
μηχανή μιας απέραντης οδύνης
που κατάντησε να μην έχει σημασία

Άλλοι τον άκουσαν να μιλά μοναχό καθώς περνούσε
για σπασμένους καθρέφτες πριν από χρόνια
για σπασμένες μορφές μέσα στους καθρέφτες
που δεν μπορεί να συναρμολογήσει πια κανείς
άλλοι τον άκουσαν να λέει για τον ύπνο
εικόνες φρίκης στο κατώφλι του ύπνου
τα πρόσωπα ανυπόφορα από τη στοργή

Τον συνηθίσαμε είναι καλοβαλμένος κι ήσυχος
μονάχα που πηγαίνει κλαίγοντας ολοένα
σαν τις ιτιές στην ακροποταμιά που βλέπεις απ'…

ΔΙΑΛΟΓΙΣΟΥ

Εικόνα
ΜΙΑ ΕΜΜΕΤΡΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΤΟΥ IMAGINE (JOHN LENNON)

Διαλογίσου πάνω στο σήμερα Παράδεισος και κόλαση δεν υπήρξαν ποτέ Οι άνθρωποι δεν θα ταν θηρία ανήμερα Αν στο μπλε τ’ ουρανού ζωγράφιζαν «ΝΑΙ!»
Διαλογίσου με την ειρήνη της ψυχής Οι χώρες και τα σύνορα δεν έχουν κέντρο βάρους Καμιά θρησκεία δεν θα μπορεί να ναι αφέντης της ζωής Η ελεύθερη ζωή είναι μητέρα του θάρρους
Μπορεί ν’ απορείς  που μιλώ για απλότητα Αλλά δεν είμαι ο μόνος σ αυτό το χορό Ας ενωθούμε σε μια παγκόσμια κοινότητα Που κανείς δεν θα λέει τον άλλον εχθρό
Διαλογίσου πια ανάγκη σε κάνει Να πεινάς να διψάς και να κλαις για το χρήμα Μοιράσου τα πάντα, η κτήση είναι πλεκτάνη Και μια ωραία πρωία θα σαι ελαφρύς σαν το κύμα

What is that? (Τι είναι αυτό;)

Μια ελληνική ταινία μικρού μήκους που μέσα σε πέντε μόλις λεπτά , αποκαλύπτει... μια ολόκληρη ζωή. Είναι η ταινία μικρού μήκους του Κωνσταντίνου Πιλάβιου What is that? (παραγωγής 2007)

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΕ ΘΥΜΑΤΑΙ ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Ποιός θα με θυμάται όταν θα 'μαι πυρετός
που 'μεινε στο σώμα μόνο ένα βράδυ
Ποιός θα με θυμάται όταν θα 'μαι η κραυγή
που ποτέ δε κύλησε μακριά απ'το κρεβάτι.

Ποιός θα μου μιλήσει όταν θα 'χω κουραστεί
απ'τα ξεφτισμένα τα μεγάλα λόγια
ποιος θα με γνωρίσει όταν θα 'χω σκεπαστεί
απ'τις ώρες που 'φτυσαν τα νευρικά ρολόγια.

Ποιός θα με γλυτώσει όταν θα παγιδευτώ
σαν λαγός ακίνητος μπροστά στα φώτα
ποιός θα με ξυπνήσει όταν θ'αποκοιμηθώ
με τριάντα αργύρια κάτω από την πόρτα.

Ποιός θα με ορίσει όταν θα 'μαι αντίλαλος
που 'φυγε απ'τα στήθη κι έφτασε ως τις Άνδεις
ποιός θα με υποτάξει όταν θα 'χω φυλαχτό
το χαμένο όνειρο του ναύτη της Κροστάνδης.

ΜΝΗΜΗ

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΣΥΝΟΡΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΓΙ ΑΥΤΟ ΔΙΩΞΕ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΣΟΥ ΤΟΥΣ ΑΦΕΝΤΑΔΕΣ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΘΑ ΒΡΕΙΣ ΠΑΛΙ ΕΑΥΤΟ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΟΙΜΩΜΕΝΕΣ ΣΥΜΠΛΗΓΑΔΕΣ

Το σύστημα του παραλόγου (Χρόνης Μίσσιος)

Ο Χρόνης Μίσσιος γεννήθηκε στη Καβάλα το 1930, από γονείς καπνεργάτες, και έζησε τα πρώτα παιδικά του χρόνια στα Ποταμούδια, μια γειτονιά γεμάτη πρόσφυγες, καπνεργάτες από τη Θάσο και παράνομους κομμουνιστές κυνηγημένους από τη δικτατορία του Μεταξά. Αυτή τη περίοδο, η οικογένεια του καταφεύγει στη Θεσσαλονίκη, και ο Χ.Μ δουλεύει μικροπωλητής, με κασελάκι στο λιμάνι. Το σχολείο το σταμάτησε στη δευτέρα δημοτικού. Στη κατοχή, ο Ερυθρός Σταυρός στέλνει αποστολές παιδιών σε αγροτικές περιοχές για να τα σώσει από τη πείνα.
Ο Χ.Μ βρίσκεται τσομπανόπουλο στα Γιαννιτσά, απ’ όπου, με το κοπάδι του, περνάει στους αντάρτες που τον χρησιμοποιούν ως σύνδεσμο. Με την απελευθέρωση επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη, κι από κει και πέρα η ζωή του ακολουθεί τη περιπέτεια της αριστεράς στην Ελλάδα. Οργανώνεται στο Δημοκρατικό στρατό πόλεων, και το 1947, συλλαμβάνεται, βασανίζεται άγρια, και καταδικάζεται σε θάνατο.
Έζησε εννιά μήνες περιμένοντας κάθε πρωί να τον εκτελέσουν, και γλίτωσε το γεγονός…

ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΣΙΑΚΟΣ- OΣΟΙ ΔΕΝ ΑΡΠΑΞΑΝ ΦΩΤΙΑ

Απλή καταγραφή και σύντομη.

Κιθάρα(;)-Φωνή(;)-Στίχοι-Λάθη: ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΣΙΑΚΟΣ


Όσοι δεν άρπαξαν φωτιά
Την ώρα που καιγόσουν
Καλό είναι να σωπαίνουνε
Ή να βγουν να γυρεύουνε
Τη στάχτη να σου δώσουν

Όσοι δεν είδαν στο γκρεμό
Λουλούδι να ανθίζει
Ας μη μιλούν για ανατολή
Αλλού ας δώσουν το φιλί
Που τη ζωή χαρίζει

Όσοι δεν σκάλισαν ευχή
Στης μοναξιάς το ράφι
Ας μη μιλάνε για σιωπή
Και για της μοίρας το χαρτί
Που ότι γράφει γράφει

Όσοι δεν ήπιανε νερό
Την ώρα που πνιγόσουν
Κοντά ποτέ δεν θα βρεθούν
Κι ούτε ποτέ θα αρνηθούν
Με λόγια να σε σώσουν

ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΕΚΠΟΜΠΗ

Κάθε Τρίτη απο την συχνότητα του Ανατολικού fm 95,8
απο τις 21.00-22.00 ο Ανδρέας Τσιάκος
θα παρουσιάζει την εκπομπή:
"ΣΑΝ ΤΗΝ ΞΥΣΤΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΓΟΜΑ"(Ρε τι έχουμε πάθει)!

Μέσω διαδικτύου:
http://live24.gr/radio/generic.jsp?sid=703
http://www.e-radio.gr/player/player.el.asp?langID=1&sID=664
http://www.anatolikosfm.gr/


Τραγούδια, ποιήματα, συνεντεύξεις, παρουσιάσεις, βλακείες
θα τα βρείτε όλα σε μια εκπομπή.

Ενάντια λοιπόν στο καθεστώς του Λαζόπουλου
ελπίζω εστω και ένας να με ακουσει...

Για επικοινωνία με την εκπομπή
στο τηλέφωνο:
+30 2751026545
και στο email:
tsiakosan@gmail.com

ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ-ΒΑΘΕΙΑ ΑΥΛΑΞ

Το λίγο του κόσμου 1971

ΒΑΘΕΙΑ ΑΥΛΑΞ

Καληνύχτα...
Με κούρασε πολύ η Κυριακή.
Πολλή Κυριακή για έναν άνθρωπο.
Με κούρασε κι αυτός ο γάμος "στις οκτώ",
ο λόγος ο αμετάφραστος έσονται εις σάρκα μίαν-
κορίτσι πάλι η σκέψη, και ταξίδευε
μ' άσπρα ανοιχτά σεντόνια.

Κι ύστερα όλ' αυτά τα Κολωνάκια που κατέληξα
μεγάλωσαν την κούραση.
Μπορεί να έφταιγε ο καιρός,
κάτι σαν φθινοπωρινός
και λίγο σαν χαμένος.
Μπορεί να φταίξανε
οι νέες και οι έφηβοι.
Ως σημαιούλες υπερχρόνου εορτάζοντος
περνούσαν, όπως περνούσα κάποτε,
και με κούρασαν.
Αλλά κι αυτά των κυριών τ' άρρωστα μάτια-
τα μάτια αρρωσταίνουνε βαριά
όταν θέλουν να δούν τί είναι πίσω από άλλα μάτια.
Είδα να 'χουν πιαστεί σε κάποιο δίχτυ νοσταλγίας
που το τραβούσαν σκοτεινοί στην πρόθεση ψαράδες
-καιροί αλιείς.
Αδιέξοδες κυρίες...
Είδα, όπου πηγαίνει η ώρα τους, να βρέχει.

Εκείνο το εις σάρκα μίαν
ακόμα δεν μου επέστρεψε τη σκέψη-
κορίτσι ακόμα η σκεψη, ταξιδεύει
μ' άσπρα ανοιχτά σεντόνια.
Αλλού εγώ κι αλλού …

ΑΝΤΡΕΑΣ ΤΣΙΑΚΟΣ-ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΑΝΑΠΝΟΗΣ -"ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ"

ΑΠΑΓΓΕΛΙΑ ΤΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ "ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ"
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: "ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΑΝΑΠΝΟΗΣ"


ΑΝΤΡΕΑΣ ΤΣΙΑΚΟΣ- ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΑΝΑΠΝΟΗΣ :"ΜΕ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΜΑΤΙΑ"

ΑΠΑΓΓΕΛΙΑ ΤΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ "ΜΕ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΜΑΤΙΑ"
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΤΣΙΑΚΟΥ:
"ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΑΝΑΠΝΟΗΣ"

ΑΤΙΤΛΟ

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ "ΠΟΣΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΧΩΡΑΕΙ Ο ΣΑΚΟΣ;"
ΑΠΑΓΓΕΛΕΙ Η ΝΤΟΡΙΑΝ ΜΑΡΝΕΡΗ


BIG FISH

ΧΘΕΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΤΗΝ ΞΑΝΑΕΙΔΑ ΜΕ ΜΙΑ ΟΜΟΡΦΗ ΠΑΡΕΑ
ΚΙ ΗΤΑΝ ΣΑΝ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΨΑΡΙ ΝΑ ΕΙΧΕ ΚΛΕΙΔΩΣΕΙ ΤΙΣ ΠΕΤΟΝΙΕΣ ΜΟΥ
ΣΤΟ ΣΥΡΤΑΡΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!

ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΑΝΑΠΝΟΗΣ

Εικόνα
ΑΝΤΡΕΑΣ ΤΣΙΑΚΟΣ

"ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΑΝΑΠΝΟΗΣ"


ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΕΛΟΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΧΑΡΑΜΑδΑ



Η ΜΟΙΡΑ

Εικόνα
Κάποιες στιγμές κοιτάζουμε στο πρόσωπο την μοίρα
την ώρα που μεθά στο διπλανό κρεβάτι
κερνά τα όνειρα μας ένα ποτήρι μπίρα
και μας χτυπάει αδιάφορα, αδιάφορα στην πλάτη

Θα μας θυμάται αύριο ,θα στείλει στην γιορτή μας
το κόκκινο φουστάνι της , το πράσινο φανάρι
θα ‘μαστε εμείς οι τυχεροί θ’ ακούσει την ζωή μας
και μ’ ένα νόημα απλό θα διώξει τον Βαρκάρη

Κάποιες στιγμές γυρεύουμε της μοίρας τα πινέλα
κι όταν ζητάμε ουρανό την γη μας ζωγραφίζουν
όλοι μπροστά τους μοιάζουμε ανδρείκελα μοντέλα
μ’ απάθεια στεκόμαστε εκεί που μας ορίζουν

Θα ‘μαστε άραγε εμείς μέσα στον πίνακα τους
αυτοί που κρέμονται βουβοί μ’ ένα καρφί στον τοίχο
θα ‘μαστε άραγε εμείς στον άσπρο μουσαμά τους
πανέμορφοι και δυστυχείς σαν δαγκωμένο μήλο

ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ Η ΘΗΛΙΑ

Μια μέρα θα ξεδιπλωθεί
Του πόνου η θηλιά
Κι ο,τι τον είχε δέσει
Θα φέρει για πεσκέσι
Άνεμο στα μαλλιά

Ο ουρανός θα ξαναβρεί
Μάτι να του δακρύσει
Θα βρέχει μακριά του
Και από τα δάκρυα του
Θα ποτιστεί η φύση

Κι όλες οι ρίζες της αυγής
Και οι καρποί της όλοι
Σαν λάβα θα ξυπνήσουνε
Θα βγουν και θα ανθίσουνε
Σε νέο περιβόλι

Κι όλες οι νύκτες της σιγής
Τα πιο κρυφά καπρίτσια
Σχοινάκι θα την κάνουνε
Να παίζουν ν’ ανασάνουνε
Του κόσμου τα κορίτσια

ANGEL-A

ΟΛΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ
ΟΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΜΟΙΑΖΕΙ ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΟΣ
ΧΩΡΙΣ ΧΡΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΕ ΠΡΟΘΕΣΗ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΤΕΛΟΣ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ
ΑΣ ΔΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ.
ΟΛΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΛΟΙΠΟΝ
ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ.

ΥΠΕΡΟΧΗ ΤΑΙΝΙΑ

Κόκκιν΄αχείλι φίλησα - Δυνάμεις του Αιγαίου

Κόκκινα χείλη φίλησα κι έβαψε το δικό μου
Και το μαντίλι το 'συρα κι έβαψε το μαντίλι.
Και στο ποτάμι το 'πλυνα κι έβαψε το ποτάμι.
Κι έβαψε η άκρη του γιαλού κι η μέση του πελάγου.
Κατέβη ο αϊτός να πιεί νερό κι έβαψαν τα φτερά του.
Κι έβαψε ο ήλιος ο μισός και το φεγγάρι ακέριο.

Τούτο το καλοκαιράκι-Παραδοσιακό

διασκευή και ερμηνεια Ν. Γραψα

Πανουσης Τζιμης Κανελοριζα

Talking Heads Once In A Lifetime

ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ-ΘΕΜΗΣ ΑΝΔΡΕΑΔΗΣ

ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΜΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙ

ΓΑΖΑ

Μια γάζα
για την Γάζα
με τα βάζα
σπασμένα καράβια.
Στην θάλασσα που ενώνει
στη σφαίρα που σκοτώνει
με πετρέλαιο κι αηδία
η θάλασσα Νίκο Καββαδία
είναι πόρνη.
Όταν στην πληγή ζυγώνει
-είναι πιο μόνη κι απο μόνη-
το χέρι δεν ζητά ελεημοσύνη
τα πετροδόλλαρα αφήνει
πιάνει μια χούφτα ελπίδα
μαγνητίζει την πυξίδα
τα ονειρά μας στην κηδεία
είναι φωτιά Νίκο Καββαδία.

-είναι κάτι πιο βαθύ που μας λερώνει-

Η ΜΟΝΑΞΙΑ

Η μοναξιά είναι ένα γλυκό
που ξέχασα στην τσέπη μου,
ενα τηλέφωνο δίχως αριθμό
που όμως κάποιος το καλεί,
μια προσευχή που στάλθηκε
σ' άλλον θεο κι αυτός
την άκουσε,
ένα σαλόνι αδειανό
ένα ποτάμι δροσερο,
τα λόγια που δεν βρήκαν
καρδιά να ξεψυχήσουν
και σκορπίστηκαν ανακατατεμένα
τα φωνήεντα και τα σύμφωνα
στην παλάμη μου.

Eric Burdon - The Animals - We Gotta Get Out Of This Place

Ένα τραγουδι στη μνήμη του πατέρα μου.

Μια ασπρόμαυρη μικρή φωτογραφία - Μουσικές Ταξιαρχίες

Σκοινί και σαπούνι, το ράδιο στη διαπασών
και δύο πόδια με adidas να αιωρούνται
στο τζάμι της εξώπορτας με κόκκινο κραγιόν
το σ' αγαπώ με δύο αγγελάκια να φιλιούνται
Αρπάζεις το τηλέφωνο, γιατροί και συγγενείς
και τελευταίο το 166

Αταφο θα μείνει ετούτο το κουφάρι
να το τριγυρνάν βρυκόλακες φαντάροι
κι είναι η αιτία μια συνομωσία,
μια ασπρόμαυρη μικρή φωτογραφία

Είν' η καρδούλα μου αξύριστη προφίλ μα και ανφάς
σε μια πόζα αναπάντεχη κακότεχνη με φλας
από αστυνόμο φωτογράφο τραβηγμένη
με μια ταμπέλα από κάτω αριθμημένη

Συχώρα με κουκλίτσα μου, γεννήθηκα δειλός
κληρονομώντας τις φοβίες της μαμάς μου
που ήθελε η άμοιρη να πρωταγωνιστώ
στο βλαχοσίριαλ της νεόπλουτης γενιάς μου
Και κρέμασα τα νιάτα μου μακάβριο ντεκόρ
για μια ανόητη εμπορική ταινία

ΕΞΩΛΟΓΙΣΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ

Από το καινούριο βιβλίο
που προκειται να κυκλοφορήσει
με τίτλο:

"ΑΠ' ΤΗ ΦΩΤΙΑ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ"

Τώρα το σώμα μου θα ζητά ψυχή και αίμα όπως ζητούν τα τρένα στους σταθμούς ένα ταξίδι ακόμα ,θα ναι αντάρτικο πιστόλι η αγάπη μου , με έξι σφαίρες στην καρδιά και με την έβδομη στην τσέπη, σε μια άκρη θα γυρεύει κάποια να φανεί ή έστω η σκιά της ,ασκόπως θα στοχεύει ψηλά στον ουρανό την τράπουλα της Αφροδίτης, αφού όταν δε με σκέφτεσαι δεν υπάρχω, παρά μονάχα στα βιβλία της λογιστικής θα ψιχαλίζει το δάκρυ μου τις πράξεις που χαν σκοπό να λευτερώσουν την πρόσθεση και την αφαίρεση από τα βαρετά σχολικά τετράδια, μα εσύ λέει θα σαι εξωλογιστικό βιβλίο κρυμμένο στις παλιές ελληνικές ταινίες και διάλογος στο διάλλειμα κάποιας παράστασης σπουδαίας, το πρώτο όνομα στις ορχήστρες των πειραματικών συνόλων, η γεύση που κρυώνει το μυαλό μου και το πρώτο φώς που είδα σαν γεννήθηκα και πίστεψε η μάνα μου πως ο καρπός της θα γίνει λουλούδι καλοκαιρινό ,μα έφυγε ο πατέρα μου να πιεί ένα ακόμα μπου…

How Is Your Life Today -Porcupine Tree

ΟΤΑΝ ΣΕ ΕΙΔΑ

Όταν σε είδα
Κάθε μου έννοια βυθίστηκε
Άνοιξαν τα παράθυρα των αισθήσεων
Και ότι κοιτούσα έμοιαζε με λουλούδι.
Όταν σε είδα
Χάθηκαν οι χάρτες του μυαλού μου
Και πήραν φόρα όλες οι χαρές του κόσμου
Σαν ποταμοί
Να με δροσίσουν
Όταν σε είδα
Ένιωσα πόσο άτυχος ήμουν .

ΠΡΩΙΜΗ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗ ΘΟΛΟΥΡΑ

Εισήλθα επειγόντως
σήμερα το μεσημέρι
στο νοσοκομείο
με αφόρητους πόνους στην κοιλιά.
-Πρώιμη καλοκαιρινή θολούρα-
"Μήπως εγκυμονώ; " ψιθύρισα ειρωνικά
για να μετριάσω τον πόνο μου.
Με πήγαν στο θάλαμο 31.
Ξάπλωσα στο κρεβάτι και καθώς περίμενα τον γιατρό
είδα κάτι παλιούς συμμαθητές.
Πιάσαμε την συζήτηση για λίγο,
κι ανακάλυψα οτι οι περισσότεροι ήταν παντρεμένοι
και μάλιστα με παιδιά.
Τελικά μόνο για το ποδόσφαιρο
κατάφερα να μιλήσω μαζί τους
κι αυτό για τον λόγο οτι
δεν ξέρω από ποδόσφαιρο.
Όταν όμως η συζήτηση πήρε προαγωγή
και κατευθύνθηκε
στα οικογενειακά ζητήματα,
ένιωσα τον πόνο μου να εξαφανίζεται.
Φόρεσα γρήγορα τα παπούτσια μου
-μάζεψα το βιβλίο με τις συνταγές
για μια καλύτερη ζωή-
και τους παράτησα εκεί.
Ημουν σίγουρος καθώς έκλεινα την πόρτα
πως δεν κατάλαβαν την απουσία μου.
Καθώς κατέβαινα και τις τελευταίες σκάλες
άρχισα να γελάω τόσο δυνατά
που παραλίγο οι μηχανές οξυγόνου
να χάσουν την δουλειά τους,
τα ψυχοφάρμακα να μετατραπούν σε τριαντάφυλλα,
κι οι νοσο…

ΤΟ ΦΩΣ ΔΕΝ ΚΑΙΕΙ

Μέρες απλήρωτες
επισκέφθηκαν την πικρή πατρίδα μου
Δείξαν τα δόντια τους
στο ασημένιο πεζοδρόμιο
ρίξαν φωτια στις κάμερες που απεργούσαν
για να γεννήσει ο φόβος
μια νέα υποταγή.
Μέρες αγέλαστες
μάζεψαν απ τα σκουπίδια
την αξιοπρέπεια μας
την βούτηξαν σ΄ενα ποτήρι με αίμα
και έκαναν πρόποση στα σκυλιά των δρόμων.
(Μέρες πέτρινες
γυρίζουν ταινία την ζωή μας
-έντονοι διάλογοι
με δάκρυα στα μάτια
της τυφλής παρουσιάστριας-
δεσμεύουν την ελευθερία
στα καμαρίνια
ενός ιδεατού θεάτρου
που δεν παύει να είναι θέατρο).
Μέρες που ξύπνησαν
για να εξημερώσουν την ντροπή
και την ανατολή να ξεπαστρέψουν
επισκέφθηκαν την πικρή πατρίδα μου.
Κι αυτή ούτε ένα σπασμένο δόντι
δεν κατάφερε να μας επιστρέψει.

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΑΝΤΙ Χ ΛΟΓΟΥ

Το περιοδικό ΑΝΤΙ Χ ΛΟΓΟΥ κυκλοφορεί στην πόλη των Ιωαννίνων


Open publication - Free publishing - More ioannina

Ο ΝΟΝΟΣ

Βαφτίζω τα καινούρια μου σιωπητήρια
Βαφτίζω το περιβόλι της κοιλιάς μου
Τα τελευταία φαγοπότια
Τις τελευταίες αμνησίες .
Βαφτίζω τις λέξεις μου στις χορδές των μαχαιριών,
Τους τοίχους στο πινέλο των φονιάδων .
Βαφτίζω τον ύπνο μου .

-Ληξιαρχεία των αιώνων κρατώ το αντικλείδι-

Βαφτίζω τις παλιές μου αγάπες .

Στις μυστικές κάμαρες πριν φωτιστεί
με την σκιά η ανάσα μου
βαφτίζω την ζωή μου.

ΣΤΡΟΦΗ

Δεν νοσταλγώ ότι για πάντα έχει τελειώσει
σ΄ένα σύννεφο τον γκρίζο χρόνο μου θα διώξω
να 'ρθει η βροχή και πάλι να ενώσει
όλα τα χρώματα σ' ένα ουράνιο τόξο

Δεν κυνηγώ όσα ποτέ δεν θα γυρίσουν
θα αδειάσω ήρεμα απ το κορμί μου κάθε χάδι
να ρθουν οι ευχές και πάλι να γεμίσουν
με χίλια κέρματα το άδειο μου πηγάδι

Δεν περιμένω ότι για πάντα μ'εχει αφήσει
τα δευτερόλεπτα σαν γέλια θα ηχούν
να 'ρθει η ώρα και πάλι να ενώσει
όλου του κόσμου τα θλιμμένα ραντεβού

ΜΑΡΙΑ ΝΕΦΕΛΗ LIVE

ΟΙ ΠΡΟΞΕΝΗΤΡΕΣ

Με κυνηγούν τα πρωινά
Κείνες οι νύχτες
Που έρχονται από μακριά
Σαν προξενήτρες

Που έχουν στο στόμα τους φιλί
Από σπασμένα χείλη
Κρατούν στην τσέπη τους ευχή
Στα χέρια δαχτυλίδι

Προβάρουνε το νυφικό
Ξέρουν τα λόγια
Απ’ το αιώνιο μυστικό
Που κελαηδούν τα αηδόνια

Το τραγουδούν στα μνήματα
Και στις βαρκάδες
Στης πολιτείας τα στενά
Και στις κοιλάδες:

«Δεν τρέφεται με σύννεφα
Ο λύκος που πεινάει
Και στα θλιμμένα πρόσωπα
Το χάδι του γλιστράει
Δεν ξεδιψάει με βροχή
Στο χώμα δεν ανθίζει
Όποιος δεν έχει υπομονή
Και με θυμό γυρίζει»

ΜΑΡΙΑ ΝΕΦΕΛΗ LIVE

ΜΑΡΙΑ ΝΕΦΕΛΗ LIVE