Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Νοέμβριος, 2010

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΣΠΑΖΕΙ Η ΓΝΩΣΗ (ΣΑΝ ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΝΗ ΣΦΑΙΡΑ)

Εικόνα
ΜΙΑ ΕΜΜΕΤΡΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ  ΤΟΥ BREAK ON THROUGH(TO THE OTHER SIDE)
                                                       (JIM MORRISON)










H μέρα καταστρέφει την νύχτα
-το γνώριζες αυτό;-
Η νύχτα χωρίζει στα δύο την μέρα
Κι εγώ προσπάθησα να τρέξω και να κρυφτώ
Εκεί που σπάζει η γνώση σαν κρυστάλλινη σφαίρα.


Κυνηγήσαμε κάπου εδώ τις απολαύσεις
-σκακιέρα και χάρτης μαζί;-
Σ ένα λάκκο βαθύ θάψαμε την γιατρειά και την τρέλα
(Υπενθυμίζω πως το δάκρυ είναι χρόνος που ζει)
Εκεί που σπάζει η γνώση σαν κρυστάλλινη σφαίρα.


ο εξερευνητής μπορεί να την λατρέψει


Βρήκα μια άγκυρα στο οπλοστάσιο σας
-η λογική είναι όπλο αδειανό!-
Στο όραμά σας μια μαύρη παντιέρα
μα ήταν τρύπια σαν μάτια που κοιτούν το κενό
Εκεί που σπάζει η γνώση σαν κρυστάλλινη σφαίρα.
Κινηματογράφησα το όνειρό μου
-καθάρισα την καμινάδα!-
Από την πύλη του νου συνόδεψα την επόμενη μέρα
Και τις μέρες που μοιάζουν σαν Μεγάλη Εβδομάδα
Εκεί που σπάζει η γνώση σαν κρυστάλλινη σφαίρα.



















Γιώργος Σεφέρης- Αφήγηση

Αυτός ο άνθρωπος πηγαίνει κλαίγοντας
κανείς δεν ξέρει να πει γιατί
κάποτε νομίζουν πως είναι οι χαμένες αγάπες
σαν κι αυτές που μας βασανίζουνε τόσο
στην ακροθαλασσιά το καλοκαίρι με τα γραμμόφωνα

Οι άλλοι άνθρωποι φροντίζουν τις δουλειές τους
ατέλειωτα χαρτιά παιδιά που μεγαλώνουν
γυναίκες που γερνούνε δύσκολα
αυτός έχει δυο μάτια σαν παπαρούνες
σαν ανοιξιάτικες κομμένες παπαρούνες
και δυο βρυσούλες στις κόχες των ματιών

Πηγαίνει μέσα στους δρόμους ποτέ δεν πλαγιάζει
δρασκελώντας μικρά τετράγωνα στη ράχη της γης
μηχανή μιας απέραντης οδύνης
που κατάντησε να μην έχει σημασία

Άλλοι τον άκουσαν να μιλά μοναχό καθώς περνούσε
για σπασμένους καθρέφτες πριν από χρόνια
για σπασμένες μορφές μέσα στους καθρέφτες
που δεν μπορεί να συναρμολογήσει πια κανείς
άλλοι τον άκουσαν να λέει για τον ύπνο
εικόνες φρίκης στο κατώφλι του ύπνου
τα πρόσωπα ανυπόφορα από τη στοργή

Τον συνηθίσαμε είναι καλοβαλμένος κι ήσυχος
μονάχα που πηγαίνει κλαίγοντας ολοένα
σαν τις ιτιές στην ακροποταμιά που βλέπεις απ'…

ΔΙΑΛΟΓΙΣΟΥ

Εικόνα
ΜΙΑ ΕΜΜΕΤΡΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΤΟΥ IMAGINE (JOHN LENNON)

Διαλογίσου πάνω στο σήμερα Παράδεισος και κόλαση δεν υπήρξαν ποτέ Οι άνθρωποι δεν θα ταν θηρία ανήμερα Αν στο μπλε τ’ ουρανού ζωγράφιζαν «ΝΑΙ!»
Διαλογίσου με την ειρήνη της ψυχής Οι χώρες και τα σύνορα δεν έχουν κέντρο βάρους Καμιά θρησκεία δεν θα μπορεί να ναι αφέντης της ζωής Η ελεύθερη ζωή είναι μητέρα του θάρρους
Μπορεί ν’ απορείς  που μιλώ για απλότητα Αλλά δεν είμαι ο μόνος σ αυτό το χορό Ας ενωθούμε σε μια παγκόσμια κοινότητα Που κανείς δεν θα λέει τον άλλον εχθρό
Διαλογίσου πια ανάγκη σε κάνει Να πεινάς να διψάς και να κλαις για το χρήμα Μοιράσου τα πάντα, η κτήση είναι πλεκτάνη Και μια ωραία πρωία θα σαι ελαφρύς σαν το κύμα

What is that? (Τι είναι αυτό;)

Μια ελληνική ταινία μικρού μήκους που μέσα σε πέντε μόλις λεπτά , αποκαλύπτει... μια ολόκληρη ζωή. Είναι η ταινία μικρού μήκους του Κωνσταντίνου Πιλάβιου What is that? (παραγωγής 2007)

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΕ ΘΥΜΑΤΑΙ ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Ποιός θα με θυμάται όταν θα 'μαι πυρετός
που 'μεινε στο σώμα μόνο ένα βράδυ
Ποιός θα με θυμάται όταν θα 'μαι η κραυγή
που ποτέ δε κύλησε μακριά απ'το κρεβάτι.

Ποιός θα μου μιλήσει όταν θα 'χω κουραστεί
απ'τα ξεφτισμένα τα μεγάλα λόγια
ποιος θα με γνωρίσει όταν θα 'χω σκεπαστεί
απ'τις ώρες που 'φτυσαν τα νευρικά ρολόγια.

Ποιός θα με γλυτώσει όταν θα παγιδευτώ
σαν λαγός ακίνητος μπροστά στα φώτα
ποιός θα με ξυπνήσει όταν θ'αποκοιμηθώ
με τριάντα αργύρια κάτω από την πόρτα.

Ποιός θα με ορίσει όταν θα 'μαι αντίλαλος
που 'φυγε απ'τα στήθη κι έφτασε ως τις Άνδεις
ποιός θα με υποτάξει όταν θα 'χω φυλαχτό
το χαμένο όνειρο του ναύτη της Κροστάνδης.

ΜΝΗΜΗ

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΣΥΝΟΡΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΓΙ ΑΥΤΟ ΔΙΩΞΕ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΣΟΥ ΤΟΥΣ ΑΦΕΝΤΑΔΕΣ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΘΑ ΒΡΕΙΣ ΠΑΛΙ ΕΑΥΤΟ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΟΙΜΩΜΕΝΕΣ ΣΥΜΠΛΗΓΑΔΕΣ

Το σύστημα του παραλόγου (Χρόνης Μίσσιος)

Ο Χρόνης Μίσσιος γεννήθηκε στη Καβάλα το 1930, από γονείς καπνεργάτες, και έζησε τα πρώτα παιδικά του χρόνια στα Ποταμούδια, μια γειτονιά γεμάτη πρόσφυγες, καπνεργάτες από τη Θάσο και παράνομους κομμουνιστές κυνηγημένους από τη δικτατορία του Μεταξά. Αυτή τη περίοδο, η οικογένεια του καταφεύγει στη Θεσσαλονίκη, και ο Χ.Μ δουλεύει μικροπωλητής, με κασελάκι στο λιμάνι. Το σχολείο το σταμάτησε στη δευτέρα δημοτικού. Στη κατοχή, ο Ερυθρός Σταυρός στέλνει αποστολές παιδιών σε αγροτικές περιοχές για να τα σώσει από τη πείνα.
Ο Χ.Μ βρίσκεται τσομπανόπουλο στα Γιαννιτσά, απ’ όπου, με το κοπάδι του, περνάει στους αντάρτες που τον χρησιμοποιούν ως σύνδεσμο. Με την απελευθέρωση επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη, κι από κει και πέρα η ζωή του ακολουθεί τη περιπέτεια της αριστεράς στην Ελλάδα. Οργανώνεται στο Δημοκρατικό στρατό πόλεων, και το 1947, συλλαμβάνεται, βασανίζεται άγρια, και καταδικάζεται σε θάνατο.
Έζησε εννιά μήνες περιμένοντας κάθε πρωί να τον εκτελέσουν, και γλίτωσε το γεγονός…