ΤΟ ΦΩΣ ΔΕΝ ΚΑΙΕΙ



Μέρες απλήρωτες
επισκέφθηκαν την πικρή πατρίδα μου
Δείξαν τα δόντια τους
στο ασημένιο πεζοδρόμιο
ρίξαν φωτιά στις κάμερες που απεργούσαν
για να γεννήσει ο φόβος
μια νέα υποταγή.
Μέρες αγέλαστες
μάζεψαν απ τα σκουπίδια
την αξιοπρέπεια μας
την βούτηξαν σ’ ένα ποτήρι με αίμα
και έκαναν πρόποση στα σκυλιά των δρόμων.
(Μέρες πέτρινες
γυρίζουν ταινία την ζωή μας
-έντονοι διάλογοι
με δάκρυα στα μάτια
της τυφλής παρουσιάστριας-
δεσμεύουν την ελευθερία
στα καμαρίνια
ενός ιδεατού θεάτρου
που δεν παύει να είναι θέατρο).
Μέρες που ξύπνησαν
για να εξημερώσουν την ντροπή
και την ανατολή να ξεπαστρέψουν
επισκέφθηκαν την πικρή πατρίδα μου.
Κι αυτή ούτε ένα σπασμένο δόντι
δεν κατάφερε να μας επιστρέψει.

Σχόλια

Ο χρήστης bianca είπε…
Όσο υπάρχουν άνθρωποι που ονειρεύονται, που σκέφτονται, που ερωτεύονται, που μιλάνε, πάντα θα καίει ένα φως.
Να είσαι καλά.
Ο χρήστης ΛΥΧΝΟΣ ΚΑΙΟΜΕΝΟΣ είπε…
ποτέ κανένα σπασμένο δόντι δεν μας έχει επιστραφεί… ίσα-ίσα κάθε φορά μας ξεριζώνει και από ένα, ετούτη η πικρή πατρίδα…
Ο χρήστης Γιώργος Πρίμπας είπε…
με εκφράζει απόλυτα! και το πέρασα στο blog μου.

Καλοτάξιδο το βιβλίο!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΒΟΡΕΙΑ-ΒΟΡΕΙΟΑΝΑΤΟΛΙΚΑ / ΝΕΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΥ

ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ-ΒΑΘΕΙΑ ΑΥΛΑΞ