ΑΠΟΘΕΡΑΠΕΙΑ

Η μέση μου πονάει
σκουπίζω μοναχικά βάρη στον προαυλισμό μου,
εκπαιδεύω σκύλους με αίματα να βάφουν
Δελφικά παραγγέλματα στο μεσημεριανό μου τραπέζι
αλάτι στο νεροζούμι -Όταν είσαι ξένος να το αναγνωρίζεις-
ο εαυτός τραπεζομάντιλο συσσιτίου
με φλεβική βαφή δεν γίνομαι βασιλιάς
ξάπλωσε τώρα να ξεκουραστείς
μια νοσοκόμα με προτρέπει
είναι τα κόκαλά σου από φελιζόλ
τρύπια σαν οκαρίνα,
φυσάει εντός σου και ηχεί συναγερμός
μανάδες αναστενάζουν σαν περπατάς,
ήρθαν προχτές να σε επισκεφτούν
δυο δροσιές και ένας πολύχρωμος χειμώνας
λουλούδια κοσκινίζοντας
στα αναφιλητά τους
και εσύ κοιμόσουν.
Είναι κλεμμένα τα λουλούδια σας λέω
για τους νεκρούς μιας κοινωνίας
που με φορολογημένη τιμή
στα καφέ μάρμαρα εναποθέτουν
ατσαλάκωτοι αιώνες.
Μα κάθε βράδυ,
ώρα παντοτινή
στην πόρτα της αυλής
πεινασμένα στο χώμα τα σκορπούν
οι ενταφιασμένοι
που άλλο την ζωή δεν λησμονούν
αφού είναι η μύτη τους κρύα,
κι ο μαύρος σκύλος κλαίει
κι ο μαύρος σκύλος κλαίω.

  

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΟΠΩΣ ΣΕ ΒΛΕΠΩ ΚΑΙ ΜΕ ΒΛΕΠΕΙΣ

ΠΛΑΝΗΤΑΣ